STAD in

's Avonds met mijn hond door de stad lopen vind ik fijn. Er is dan weinig volk op de been. De stad is mooi verlicht, en je kunt alles goed bekijken. Hier woon ik nu, gaat er dan door me heen.
De markten zijn leeg en de winkels dicht. Al vaak bleef ik staan bij een etalage met muziekinstrumenten, en tuurde iedere keer naar het prijskaartje op een ukelele. 
Staat daar nou echt € 49,95? Zou ik toch best eens kunnen uitproberen? 
Voor dat geld! ..... Ach nee, het is ook goed zonder zo'n ding.


Vanmiddag heb ik er dus 1 gekocht. Hoe krijg je in hemelsnaam drie vingers tegelijk op die snaren?

Winterwelvaart

Ik vond nu al filmpjes, gister gemaakt tijdens Winterwelvaart.



(Ik wou dat ik viool kon spelen, dan deed ik ook aan zo'n bandje mee.
Daar verlang ik naar, samen muziek maken, eindelijk weer es.)





Een voorlezer, die voorleest. Ook zo iets fijns.
http://winterwelvaart.wordpress.com/2011/12/17/verhalenrestaurant-inde-soete-suikerbol/




En dit is een superkort stukkie, in het echt langer,
en veel en veeeel leuker, natuurlijk.

Ah! En ik vind ook net de ontstaanswijze van dit leuke projectieprojectje. Helaas kan ik morgen niet.

http://winterwelvaart.wordpress.com/2011/12/15/levende-schilderijen-op-winterwelvaart/#comment-4

Woensdagavond werd in een loods op een verlaten industrieterrein de laatste hand gelegd aan de openingsact van Viesueel Geweld. Speciaal voor WinterWelVaart maakte dit collectief de interactieve video-installatie ‘Gouden Winters’, die de sfeer van de 17^e eeuwse schilderkunst oproept. Wij van de redactie waren erbij aanwezig om verslag te doen, maar werden tot onze grote verrassing zelf in verkleedkleren gehesen en voor de camera gezet. Het resultaat is aanstaande vrijdag te zien bij de spectaculaire opening, waarbij de videobeelden op huizen langs de kade worden geprojecteerd.

Wil je zelf ook een rolletje spelen in een levend schilderij? Op zaterdag en zondag tussen 12.00-17.00 uur is de Tromp omgebouwd tot een filmstudio en kun je een scène spelen, die dezelfde avond nog op de kade te zien is.

Scheepsbericht nummer zoveel

De schepen liggen deze dagen weer aan de Hooge en Lage der Aa. Met mijn oude vriendje liep ik gisteravond langs de kades. Een wit huisje werd beschenen door een soort toverlantaarn. Sneeuw dwarrelde langs de gevel. Er leken ijspegels aan de raamkozijnen te hangen, en Maria in haar blauwe mantel kwam voorbij; ze knikte naar ons. Een vrolijke dronkaard hief zijn drinkbeker en viel van zijn kruk.


Op een van de loopplanken stond een jonge vrouw, die ons uitnodigde om aan boord te komen. Er zou een sing-a-songwriter zijn, en iets te drinken. Ik neigde onmiddellijk tot een stap in die richting, maar zat vast aan de arm van mijn compagnon, die bleef staan. Waarom wou hij niet? 




('Winterwelvaart' duur nog tot en met aanstaande zondag)
(http://www.winterwelvaart.nl/programma/)

HUT

Er was eens een hut op de Engelsmanplaat. Daar kon de strandvoogd overnachten als het nodig was.

(Ging de strandvoogd te voet over het wad? Of was hij met een bootje? )

Op den duur voldeed dat onderkomen niet meer en moest hij vervangen worden. Dat was zo'n 60 jaar geleden, schat ik. De avontuurlijke oom van M brak hem af en liet hem plaatsen op een stukje familiegrond, in de duinen van Ameland. Daar heeft hij al die jaren gestaan. De Kuil noemden ze dat stukje natuur. Het werd een geliefde plek, waar artikelen en boeken zijn geschreven, en waar bepaalde brieven en stripboeken werden gelezen, en waar geliefden elkaar mochten ontmoeten. 

Er waren twee ijzeren bedden; wie op de bovenste sliep moest goed kunnen klimmen. Er stond een 2 pits gasstel, en een oud schrijftafeltje, met een la en daarin wat bestek. Een ijzeren emmer voor de behoefte, een emaille waskom, een petroleumlamp. Op de plank stond een vierkant blik met een etiket waarop met de hand geschreven "Gemende Noten" zonder g. Alles was oeroud, maar functioneerde best. Wie van ons heeft er geen dierbare herinneringen aan? Geluk, dat was daar zijn. We douchten na een warme stranddag onder een zwarte rubberen waterzak met sproeikop, die de hele dag in de zon had gehangen.

Nu is de Kuil verkocht, en de hut kreeg de koper erbij. Of wat er althans van over is. Zondag werden de laatste spullen eruit gehaald.

M zei verdrietig, toen ze de foto's bekeek: de hut is alleen. 

De hut is niet alléén maar alleen. Je kunt zien dat er omheen gelopen wordt, aan het gras. Dat is daar platter en groen. Hertjes, kinderen? 

Vroeger bestaat, de hut vergaat. 

Het waren zulke heerlijke zomers. Door zonverbrande knieën niet kunnen slapen, en met het ochtendlicht voorzichtig het bed uit sluipen, en op een oude klapstoel tegen het golfplaten wandje leunen, en dan opeens een hert op 1 meter afstand, dat zo verbaasd is dat het vergeet onmiddellijk te vluchten. 

love you too

 Ik had gehoopt dat ze mijn fiets zouden meenemen naar de vaste wal maar hij is weggedaan. 

Goodbye.

Zoutkamp

Het was zo een zondag om dankzij wegomleidingen over onbekende landweggetjes te rijden en in Zoutkamp terecht te komen. Het schepen, de sluizen, de watervogels, de herinneringen aan momenten. 


Het werd mistig. We aten gebakken vis en patat. 


Toch weer opvallend dat daar altijd kwaadkijkers in het cafe zitten.

Sint Maarten en de Bedelaar

Vanaf 5 uur was het weer zover.

Filmpje gemaakt van het Sint Maartensgebeuren hier in de buurt.

Wie kent nog het verhaal? Van de bedelaar, aan wie Sint Maarten de helft van zijn mantel gaf. Wij gaven plakjes worst aan de bedelende kinderen. De buren, die een kantoorboekhandel hadden, waren daar niet blij mee. Sommigen gooiden de worst in hun portiek, want ze hadden liever snoep.


Toen ik 13 was, liep ik voor het eerst niet meer mee met Sint Maarten. In plaats daarvan werd ik geacht worst bij de winkeldeur uit te delen. Ik liet verstek gaan. Die 11 november 1965 was ik stiekem naar de bioscoop gegaan, niet wetende dat Dokter Zjivago 4 uur!!! (of zo) duurde. (Wel keek ik in het donker steeds op mijn horloge, maar - ook al wist ik dat mijn ouders kwaad zouden zijn - ik was te zeer onder de indruk van die film om me los te kunnen rukken)


Deze Sint Maarten deelt geloof ik ook worst uit:

De engel in de Herberg

De Herberg wordt u opengedaan door een jong uitziende vrouw in een eenvoudige mooie jurk.  

Filmpje afgemaakt dat al zo lang op de 'to do' plank lag. 

Dit gesprek met Pim Fortuyn is mij altijd bijgebleven. 

Omdat ik geen oorspronkelijke beelden van de hemel heb kunnen maken kijkt u tijdens het luisteren naar het röntgenbeeld van een oktoberlucht boven Groningen. De stad waar Pim Fortuyn van 1972 tot 1990 gewerkt heeft (voordat hij naar Rotterdam ging)

Pim Fortuyn wordt geinterviewd door Bert-Jan van der Mieden

in het programma De Firma Interview. Deze laat hem vooruitblikken op zijn dood en toetreding in de hemel door middel van een eenvoudig mensmodel. Daarmee geeft Pim een blik in zijn ziel.  Niet over zijn schijn-ik, niet de kern van het schijn-ik (het lijdens-ik)

Eens is alles achterhaald

Een Egyptische vrouw gaf mij pasgeleden een afbeelding van Toetanchamon, gedrukt op papyrus. Het gaf opnieuw gedachten over opruimen en sterfelijkheid.

Wat voor piramide-tje zal IK nou eens op aarde achterlaten? Na mijn leven bedoel ik.

In elk geval geen fotoalbums vol foto's. Geen dagboeken. En geen archieven met kopieën van kopieën van kopieën, en zo. Ook geen foto's van zonsondergangen of bloemen in mijn tuin. 

Misschien alleen een schone lei. Zo'n whiteboard, zonder viltstift.

Ja, de gedachte om niets achter te laten spreekt mij steeds meer aan. 

De sluisdeuren naar het gevoel

Tranen luchten mij op, zoals lachen dat ook doet. 
En: nu ben ik tenminste geen zoutpilaar.  


Het moet eruit. Dat is alles.

Nou ja, niet helemaal ALLES, natuurlijk.

Slagergezin

Zoals middenstandsgezinnen in mijn jeugd leefden, dat komt denk ik niet veel meer voor. Wij waren eigenlijk ook geen gezin, maar een slagerij. In mijn kamer kon ik goed ruiken welke worstsoort er gemaakt werd. De weeïge geur van leverworst met bijbehorende vochtige dampen trok door alles heen. Mijn kamer bevond zich boven het rookhok, waar de worsten hingen te drogen of gerookt werden. 

Als mijn vader in de winkel karbonades aan het hakken was, konden we dat overal in het huis horen. Niet dat je er speciaal naar ging luisteren, maar het was gewoon een vertrouwd onderdeel van onze omgeving. Het hakmes maakte twee tussentikjes op het zware hout, en dan ging het TJAK! precies tussen de botjes door. 

Vaak stond ik in de winkel naast het hakblok te kijken hoe mijn vader het vlees afsneed. Zijn trefzekere en vaste hand nam ik zonder nadenken in mij op. De inzet was altijd perfect afgewogen, niet te langzaam en niet te hard. Het mes moest scherp zijn. 'Niet duwen, maar snijden' zei hij een keer tegen een van de knechten. 't Is net of ik alles nog weet. Het opnemen van de telefoon, het noteren van bestellingen. Dan moest een van ons naar een mevrouw in de buurt om het vlees te brengen.

Onze keuken bevond zich vlak achter de winkel. Tussen de middag bleef die gewoon open, en als het druk was hoorden mijn broer en ik de bel doorlopend gaan, terwijl het eten van onze ouders op tafel koud stond te worden. We legden er dan een omgekeerd bord overheen want de klanten gingen altijd voor.

Nog een advertentie van opa, 1927

Publiciteit

Mijn opa deed niets liever dan vissen in het Reitdiep. Als jongen ving hij op een zondag zo'n enorme snoek, of was het nou een zalm? in elk geval het was zó bijzonder, dat er de week erop een nieuwsberichtje over in de krant kwam. Op die manier verraadde hij zichzelf want zijn ouders kwamen erachter dat hij toen dus niet naar de kerk was gegaan. Het bracht hem niet tot berouw. Integendeel, er is vaak en hard om gelachen tijdens verjaardagen. Dat krantenberichtje heeft lang ingelijst bij mijn grootouders aan de wand gehangen. 

In de Nieuwe Ebbingestraat waren in de jaren twintig en dertig zo'n 8 slagerijen, dus mijn grootvader zette al zijn creativiteit in om zich te onderscheiden van de anderen. Een joodse veehandelaar moest met een goed geschapen os komen, zodat hij zich met het beest voor zijn winkel kon laten fotograferen. Wellicht is de foto in het Nieuwsblad van het Noorden verschenen. Dat hij (een gierig man) geld uitgaf aan reclame zegt ons wel iets over zijn handelsgeest.

In die krant adverteerde hij ook wekelijks met imponerende teksten en beweringen. Ik stel mij voor dat hij daar hele avonden mee aan het schrijven en denken was. De kop moest natuurlijk pakkend zijn: 

   Hou dut kerel 't er veur! (waar doet die kerel het van)

   Of: Haast u niet, er is genoeg.

   Of: Waarschuwing.

Door de koninklijke bibliotheek zijn heel veel van dergelijke advertenties gescand en op internet gezet. 

http://kranten.kb.nl

Vervolgverhaal z.c.

Het was 2 januari toen ik op Trouw Schrijf - in mijn allereerste bericht aldaar - melding deed van mijn pessimistische voorgevoelens omtrent het jaar 2011. Die gevoelens kregen even geen kans, want de zon scheen al twéé dagen.

Bracht dát even een stoot optimisme naar boven!! 

Het duurde niet lang, dat doet het nooit.

Geluk hangt gewoon samen met zonneschijn. Zo schrijf je op een spaarzame zomeravond  TE KOOP op je schip en heb je 'm in je levendige fantasie  in feite al verkocht nog vóórdat de letters van de inkt droog zijn, anderhalve dag later is dat hele beeld alweer overboord geslagen. 

Ik ga weer pessimistisch denken, dan kan het altijd nog meevallen.

We schuiven genadeloos de winter in.

Een vervolgverhaal zonder clou

(niks te zien op deze foto, alleen avondsfeer van vrijdag 2 september 2011)

Vorige week vrijdag schilderde ik met een smal schuimrollertje TE KOOP op een oud stuk tentdoek. Het was tegen de schemering, en ik wou het perse op het achterschip hangen hebben voor de zon onder was. 

Aan de overkant hadden de studenten een beschaafd rustig afstudeerfeestje met aangename jazzmuziek boven op het dek van hun roestige woonboot. Ik was mij ervan bewust dat enkelen mij zouden kunnen zien terwijl ik het doek aan het hekwerk hing. Ik stelde me voor, dat een van de feestgangers nog dezelfde avond langs zou komen om naar de prijs te informeren. Zulke optimistische gedachten heb je dan. Dat iedereen net zo graag op dit schip zou willen wonen als ikzelf, omdat het zo heerlijk is hier. 

Nadat ik het laatste touwtje had vastgestrikt, wandelde ik naar het bruggetje om vanaf daar te kijken hoe het eruit zag. Onderweg kwam een van de studenten regelrecht op mij af, en vroeg mij naar de prijs.

Dat was een leuk begin. Hij had geen geld, maar toch.

(wordt vervolgd, waarschijnlijk)

Herinnering

Herinnering aan Zuid Bretagne

Finistere, met zijn vreemde Bretonse namen.

Het landschap waar ik vaker dan enig andere landstreek naar verlang, zó dichtbij zee (veel meer dan zee: OCEAN)

ALLES ademt zee, ook Maria en ook binnenin de Chapelle de Pouldeuzic.

De Chapelle de Pouldreuzic, aan de horizon. Zo dichtbij de zee.
Ik hou van de mensen die dat daar wilden bouwen.

En dan nog dit geluk vlakbij de kapel: Bar de l'Ocean. Aan het schoongewaaide strand. Geen mens te zien. 

Alleen gras rondom. Ik hou van de mensen die het niet nodig vonden om hortensia's te planten.

Onder die poort links, waar het licht zo fel schijnt, is een altaar met een Maria tafereel.
 Zij wordt daar bezocht door de engel Gabriel.

Afijn, Maria zit net lekker te lezen....

Maria, Vrouwe der Zee. Beschermend vaart zij met de vissers mee.

Hoogeland reportage

Enkele korte notities bij de reportage van Flex en Schrips op het Hoogeland.

Alles op weg naar frou Frouke Veen wordt nauwkeurig bestudeerd. Onmiddellijk wordt hetgeen één van ons roept opgeschreven.

"De zee had zich van het land teruggetrokken 
op een slurf oud zeewater na"

"De zonnebloemolie staat in bloei"

De laatste aantekeningen van Flexy in het zicht van de
woning van frou Frouke Veen, waar zij samen met Schrips
de familie Veen met een vraaggesprek zou verrassen. 

Hoogeland

Een schrijfster schrijft altijd waar zij zich ook bevindt.

Waar zijn we mee bezig

Ik zag laatst een man, die met een doekje de koperkleurige rand van zijn huisnummerbordje oppoetste.
Het hele huis was opgepoetst, de ramen, de verf, alles glom. De voorwerpen in het huis waren kunstachtig neergezet. Wat er gepraat wordt in zijn hoofd, dat hij dit soort handelingen verricht, daar heb ik geen idee van.
Maar nu blijkt, dat hij en zijn man vandaag (roze zaterdag) een groot feest houden op Oosterhouw, en dat ik daarbij toevallig (met schort voor) rondloop.

Mijn aandacht gaat de laatste dagen hiernaartoe:
Eendjes voeren, moedereend met kuikens veilig beherbergen op mijn vlot, en hoe kan ik de waterrat vermoorden.

Verloren tijd

Net terug van mijn vader. Die in de donkere kast lang zocht naar illustraties van zijn herinneringen. Ik zag zijn gebogen gestalte en onderdrukte mijn emotie. Dat doen wij zo.
Hij wil het dolgraag allemaal nog vertellen, nu het nog kan, maar het zoeken naar woorden neemt nét iets teveel tijd in beslag. Van mij mag het, maar ik voel hoe hij wat wanhoopt soms, en ook nog hoopt, dat wij het niet merken. 
Hij kwam aan met drie foto's uit 1949.

1

Ergens in deze grote massa staat hij, P.H. Schripsema, verkleed als matroos, tussen de andere verklede meneren, die eigenlijk achter hun bureau of toonbank moesten staan. Hoe ongelukkig ze allemaal zijn weet de bekijker van deze foto niet. Als kind bekeek ik alle foto's wel honderd keer, (bij gebrek aan prentenboeken denk ik) en zocht tevergeefs naar mijn vader in deze grote massa.

2

In rijen van 3 marcheren de jonge mannen over het plaveisel. De middelste slanke matroos van de rij die eraan komt, met de mooie rechte houding, dat is mijn vader (aan zijn linkerzijde een weke figuur met flapbenen) 
Waarom doet hij zo zijn best, vroeg ik me af. Het hele idee van de massale uniformiteit is te absurd, maar dat is het helemaal als je eigen vader daarin opeens is verschenen. 

Hij was toen net een half jaar getrouwd. Mijn moeder woonde opeens zonder hem bij mijn grootouders in huis, en hij wist hoe rampzalig dat was. Ze miste mijn vader te erg en kon niet met mijn grootvader opschieten; die stond namelijk steeds achter haar om te controleren of ze het vlees wel goed afsneed, of de klanten wel op de juiste manier bediende. En nee, het was nooit goed genoeg. 
Wat als haar trauma op hem afkwam kon hij toen misschien niet voldoende bevatten. En nu is hij vol compassie met haar, toen.

3

Na dat halve jaar was het ineens afgelopen met de dienstplicht. Het was een vergissing, 't had niet gehoeven. Hij mocht naar huis. Wat een blij gezicht (het middelste) en wat een klein koffertje.

Maar die zeven verloren maanden, daar heeft ie nu nog de pest over in.

Herbergende Kloostergedachten

Als in een droom op zoek naar de Herberg. Eerst eromheen lopen en naar binnen kijken. Wie waren mij hier vóór? Is het een gezegende plek, of krijgt men er kwesties?


Als het kon deed ik dit: Wat geld op de toog leggen en voor een paar dagen wat te eten en drinken krijgen, en een bed. Praten of zwijgen kost niks. In een stille kamer zitten schrijven ook niet. 


Het is Pinksteren, en wij gedenken de uitstorting van de Heilige Geest. Die vind ik van de drie altijd het sympathiekst. En nu net las ik, dat er in de Joodse voorschriften bij Pinksteren staat genoteerd dat er een samenkomst moest worden gehouden en dat niemand zijn gewone werk mocht doen. Kijk, en dat bedoel ik nou. Daarvoor is een Herberg nodig, of een Klooster, of desnoods een buurt met goede buren, waar de individu zich geborgen weet.
Mij lijkt dat die geest zich daar thuis voelt.

Kijken door het raam van de Herberg 'Rust en Weinig'

Waterput

Kloostermoppen op de grond

Oud mens uit 1924

Mijn vader zei, 
nadat hij een wandelingetje gemaakt had,
dat hij er moe van geworden was.
En toen zei hij:
ik kan al merken dat ik een oud kereltje ben.

Vogezen

In de Vogezen aangeland en een extra dag gebleven.

Groen en sappig, met bossen vol sprookjes.

Een een Herberg met een haardplek om te blijven....

Toch maar morgen om 7 uur op en verder naar het noorden reizen.

Vrouwenberg

Het heet hier de Vrouwenberg volgens Mme. M. S.
Zij zegt dat het ermee te maken heeft dat er veel ijzer in de rotsen zit.


Ook zegt ze sinds een week of zo dat het hier een 2 persoons-vrouwenklooster is. Maar ik denk dat zij daarvoor te veel praat, en ik te weinig.
Ik laat haar lekker op de vrouwenberg en vertrek overmorgen weer met hondje naar les Pays Bas.
Het is mooi geweest!


Merci et Bonne nuit....

InZonnia

Al slaap ik ook hier erg slecht, het is toch fijn naar bed gaan als m'n beddegoed overdag in de zon heeft gehangen.

En wat ik al vermoedde dat eens zou gebeuren: Juka heeft volgens Marc (ik was er niet bij) een paar dagen geleden een genadeloze confrontatie met 't schrikdraad gehad. Met haar neus ertegen aan, nadat ze lelijk had geblaft tegen de stoïcijnse ezel. Vervolgens schoot de kleine bliksem er in een noodvaart onderdoor, twee keer diagonaal over het bergweitje, op een paar plekken weer tegen het schrikdraad, TJAKKK!!! 

en toen had ze 't door... 

Door dit verhaal merk ik dat ik al aardig gehard begin te raken, hetgeen in mijn geval (ik ben week) een soort van winst is. 

WELKOM

Iedere dinsdag- en zaterdagochtend is er markt in het stadje. Daar ontmoeten de Franse/Nederlandse vrienden elkaar op een terras, drinken en praten wat, spreken af ("Oh, heb jij nog een haan over? Breng die maar bij mij!" of "Aanstaande donderdag nodig ik iedereen uit om te komen eten en muziek maken" of "Er is zaterdag een paasmis in dat kerkje, wil iemand meerijden?") In no time is het netwerk op de hoogte van mijn verblijf hier, en dat ik juf was op de vrijeschool, trekzak speel en op Les Costes houten naambordjes maak. Ja ik kan wel zeggen dat ik me welkom voel. 

En dan nu speciaal voor de Cementerie bij de Herberg een leuk plaatje:

Waarom zou ik hier niet blijven?

Om deze vraag te beantwoorden volstaat misschien af en toe een schets.




SCHETS 1

Elke dag komt de Ardèchoise? buurman (dwz hij woont op de andere berg, 3 km verder) van Marjorie hier om te helpen met boerendingen, zoals een schrikdraad spannen op een paar weitjes, een ezel en een paard daar neerzetten, 30 kippen ophalen bij een Franse kippenfarm (die LOS in de auto van Marjorie, een Space-wagon, worden meegenomen!!!)

Hij gaat ook mee naar de markt of de boerensuper, om spullen te halen. Hij heet Marc, is 40 jaar, ongetrouwd en heeft nog 3 tanden in de mond. Hij is mijn beste vriend, zegt M. Ze gaan af en toe in het weekend ergens dansen, dwz Marjorie danst dan echt, en híj tilt nu en dan een been op, totaal niet in de maat. Toen Marjorie nog een race-auto had, en ezel en paard weer eens 2 km ver weg waren gelopen, hebben ze de ezel met een kort touw aan de trekhaak vastgemaakt en zijn langzaam naar huis terug gereden. Het paard schijnt altijd automatisch achter de ezel aan te lopen. 

Marc heeft verschillende mensen genezen van vreemde en uiteenlopende kwalen. Zijn neefje van 11 heet Julien en die heeft paasvakantie, en komt nu elke dag mee. Marc onderwijst hem de hele dag in plant- en dierkunde en wat al niet meer voor dingen, die geen kind nog op school leren kan. 

Sinds 3 dagen ben ik naambordjes aan het maken, en Julien heeft stil zitten kijken. Wanneer zou hij zelf beginnen er eentje te maken, vroeg ik me af. Ik zag hem al een beetje oefenen in het nadoen van mijn bewegingen. En ja hoor, vandaag pakte hij een rest hout, en daar kraste hij de naam van zijn oom in. 

(Ardèche)

 Dit gehucht (hameau) geheten Les Costes

 bestaat uit zeven huisjes, rondom een bron gebouwd. 

Ik verblijf hier enkele weken - voor hoelang dat zien we wel. Mijn werk bestaat uit licht huis-tuin- en keukenwerk. Sinds gister ben ik bezig om van 100 jaar oude kastanjehouten planken naambordjes te maken voor alle huisjes. 

Later meer! Over: waarom zou ik hier niet blijven?

(en andere voorbijfladderende gedachten)

Levensvreugd

Onderweg naar de Ardeche (vandaag daar aangekomen)

weer een paar kerkjes betreden. 

Ik kom nu dichter bij iets dat wellicht bidden of mediteren genoemd wordt. 

Zo noem ik het niet want het is het niet. 

En ik besluit de dag met mijn bijdrage aan de schrijfveer:

Levensvreugd

http://www.youtube.com/watch?v=N3h8L1n8vp0

Een lege stoel

Ik lees Vasalis, lekker langzaam. Het is inspirerend en tegelijkertijd verbleekt je eigen leven ernaast.

Onooglijke kerk, deur stond open

Deze kerk zag er aan de buitenkant lomp en raar uit. Een betonblok, kraak noch smaak. Maar de deur stond open. STILTE. Uitgesleten vloer. Prachtige glasinlood ramen. 

Nelson en de kippen zijn verhuisd

Eind maart reis ik naar Frankrijk, met hondje.
Maar zonder kippen. 
Vanmorgen al de kippen weggebracht naar Thesinge, bij Patricia en Michelle. Die hebben genoeg ruimte over in hun kippenhok, én geen haan erbij. Ze lopen daar niet in de vrije natuur, in verband met de buizerd en de steenmarter.


Op dit filmpje kun je ze zien terwijl ze het hok verkennen. Ze bleven heel dicht bij elkaar en nog geheel apart van de andere kippen.
http://www.youtube.com/watch?v=0YLgPxVUk4E
Over een tijdje ga ik het inburgeringproces filmen. 


Zojuist een bericht van Michelle uit Thesinge ontvangen:
Verslag van Patries: onze kippen waren al op stok en jouw kipjes nog in de ren. Patries heeft ze opgehaald in jouw mandje, naar binnen gebracht en na een half uur zaten ze alledrie in het hokje waar onze kippen altijd eieren leggen.