WELKOM

Iedere dinsdag- en zaterdagochtend is er markt in het stadje. Daar ontmoeten de Franse/Nederlandse vrienden elkaar op een terras, drinken en praten wat, spreken af ("Oh, heb jij nog een haan over? Breng die maar bij mij!" of "Aanstaande donderdag nodig ik iedereen uit om te komen eten en muziek maken" of "Er is zaterdag een paasmis in dat kerkje, wil iemand meerijden?") In no time is het netwerk op de hoogte van mijn verblijf hier, en dat ik juf was op de vrijeschool, trekzak speel en op Les Costes houten naambordjes maak. Ja ik kan wel zeggen dat ik me welkom voel. 

En dan nu speciaal voor de Cementerie bij de Herberg een leuk plaatje:

Waarom zou ik hier niet blijven?

Om deze vraag te beantwoorden volstaat misschien af en toe een schets.




SCHETS 1

Elke dag komt de Ardèchoise? buurman (dwz hij woont op de andere berg, 3 km verder) van Marjorie hier om te helpen met boerendingen, zoals een schrikdraad spannen op een paar weitjes, een ezel en een paard daar neerzetten, 30 kippen ophalen bij een Franse kippenfarm (die LOS in de auto van Marjorie, een Space-wagon, worden meegenomen!!!)

Hij gaat ook mee naar de markt of de boerensuper, om spullen te halen. Hij heet Marc, is 40 jaar, ongetrouwd en heeft nog 3 tanden in de mond. Hij is mijn beste vriend, zegt M. Ze gaan af en toe in het weekend ergens dansen, dwz Marjorie danst dan echt, en híj tilt nu en dan een been op, totaal niet in de maat. Toen Marjorie nog een race-auto had, en ezel en paard weer eens 2 km ver weg waren gelopen, hebben ze de ezel met een kort touw aan de trekhaak vastgemaakt en zijn langzaam naar huis terug gereden. Het paard schijnt altijd automatisch achter de ezel aan te lopen. 

Marc heeft verschillende mensen genezen van vreemde en uiteenlopende kwalen. Zijn neefje van 11 heet Julien en die heeft paasvakantie, en komt nu elke dag mee. Marc onderwijst hem de hele dag in plant- en dierkunde en wat al niet meer voor dingen, die geen kind nog op school leren kan. 

Sinds 3 dagen ben ik naambordjes aan het maken, en Julien heeft stil zitten kijken. Wanneer zou hij zelf beginnen er eentje te maken, vroeg ik me af. Ik zag hem al een beetje oefenen in het nadoen van mijn bewegingen. En ja hoor, vandaag pakte hij een rest hout, en daar kraste hij de naam van zijn oom in. 

(Ardèche)

 Dit gehucht (hameau) geheten Les Costes

 bestaat uit zeven huisjes, rondom een bron gebouwd. 

Ik verblijf hier enkele weken - voor hoelang dat zien we wel. Mijn werk bestaat uit licht huis-tuin- en keukenwerk. Sinds gister ben ik bezig om van 100 jaar oude kastanjehouten planken naambordjes te maken voor alle huisjes. 

Later meer! Over: waarom zou ik hier niet blijven?

(en andere voorbijfladderende gedachten)

Levensvreugd

Onderweg naar de Ardeche (vandaag daar aangekomen)

weer een paar kerkjes betreden. 

Ik kom nu dichter bij iets dat wellicht bidden of mediteren genoemd wordt. 

Zo noem ik het niet want het is het niet. 

En ik besluit de dag met mijn bijdrage aan de schrijfveer:

Levensvreugd

http://www.youtube.com/watch?v=N3h8L1n8vp0

Een lege stoel

Ik lees Vasalis, lekker langzaam. Het is inspirerend en tegelijkertijd verbleekt je eigen leven ernaast.

Onooglijke kerk, deur stond open

Deze kerk zag er aan de buitenkant lomp en raar uit. Een betonblok, kraak noch smaak. Maar de deur stond open. STILTE. Uitgesleten vloer. Prachtige glasinlood ramen.