Zonnige dag maakt vrouw gelukkig.

Na een IJstijd is het altijd even wennen. Geen kraan meer laten druppelen om te voorkomen dat de waterslang  bevriest, geen hele (oude) broden meer aan de meeuwen en eenden voeren, en bovenal geen angst meer dat de kipjes de vorst niet  zullen overleven. Maar vandaag sloeg de zon ALLES. Hij scheen en scheen en scheen, er kwam geen eind aan! Het leek wel of het uren langer licht was. 

Daar (het eerste voorjaarsgevoel) doe je het (de winter doorkomen) voor, denk je dan. 

Wel schaatsen

Ri en Ro waren zo lief om zich een half uurtje in te houden en met mij aan de bezemsteel op het Zuidlaardermeer te schaatsen. (Daarna deden zij twee rondjes in ruim twee uur)

Het ging beter dan ik verwacht had, en ik was heeeel blij, dat ik het DEED. Mijn schaatsen had ik weliswaar meegenomen, en ook de bezemsteel, maar ik voelde dat er 98 % kans was dat ik op het laatste moment zou zeggen: nou nee, toch maar niet. Te eng, ik durf niet, stel dat ik val, straks breek ik m'n andere heup, misschien maak ik een verkeerde beweging, au au m'n voeten passen niet meer in die schoenen etc etc etc. Het lijkt er sterk veel op, dat ik twee ikken heb. Die ene had zoveel zin, dat die andere er niet tegenop kon argumenteren.

Op de terugreis kwam de volle maan op.

 11 januari een pracht van een dag.

Niet schaatsen

Riemke belde vanaf de schaats op het Paterswoldse Meer, en toen kon ik niet anders dan de auto pakken en erheen rijden. Het was kleurrijk en gezellig. We keken nog even rond en namen een broodje zuurkool met worst en Glühwein. 

Vervolgens reden we nog naar het Eelderdiepje, maar daar werd niet geschaatst, omdat er gespuid was. 

Daarna op naar het Leekstermeer, daar was het ook heerlijk. Ri ging nog een rondje schaatsen, zie mijn filmpje hier~:

 http://video.google.nl/videoplay?docid=7469117585219581248&hl=nl

De maan was bíjna vol. Er waren zeilschaatsbootjes (ijszeilen heet dat) en veel aardige mensen die het erg naar hun zin hadden.

De uitspanning aan het meer had het waanzinnig druk. Maar een kwartier wachten op warme chocolademelk vond niemand  erg.

Net als op het strand meestal gebeurt was het aan het eind van de middag - toen de meeste mensen naar huis gingen - nog even heel kalm en zalig.

Wat je in een museum kunt doen

Vanmiddag op weg naar het station doken Astrid en ik het Groninger Museum in. 

Er was een tentoonstelling van de Engelse kunstenaar Waterhouse en het was best druk. Na slechts enkele schilderijen hadden we allebei niet veel zin meer om de kunst heel erg serieus te nemen (zoveel wezenloze vrouwen heb je nog nooit bij elkaar gezien) en gingen we het museum-zelf verkennen. 

Bijna uitgestorven vertrekken en kleurige trappen, waar we vrij waren. Ik was wel opgelucht toen A. ondanks haar allergische toestand NIET haar neus in de vitrages ging snuiten.

Als je dan per ongeluk een heel mooi ding ziet, is dat meegenomen.