Winter & slaap

November.

Viktor vond dat de saaiste maand van het jaar. Heel lang gedacht dat ik het daar wel mee eens was, maar nee, toch niet. Er zijn nog prachtige gekleurde bomen, luchten veranderen om de 5 minuten van het ene spektakel in het andere, de zon gaat weliswaar vroeg onder maar vaak heel prachtig.

En verder heb je in november Sint Maarten, na de zomer het eerste jaarfeest waarin we weer lichtjes aansteken. (in aardse knol of biet of pompoen) 

De zomer is voorbij, niet alleen al het licht was buiten, maar wijzelf ook. Het is gewoon tijd om naar binnen te gaan.

Klaar.

PS dit zijn heerlijke maaksels van kinderen op de Vrijeschool

Ons Zwemparadijs, 1 keer per week.

Van zwemmen word je vrolijk.

We kwekken, en lachen om alles, en ik moet altijd even zingen of fluiten, zomaar.

Het scheelt natuurlijk enorm, dat je het rijk hier alleen hebt. 

Koninginnen in eigen rijk.

Je wordt ook licht, je hele menszijn wordt licht.

Twee dames van 55 en 80, moeder en dochter.

Met een schuimrubberen slang weeg je bijna helemaal niks meer.

Nette boel hoor. Niks op aan te merken.

Scheepsbericht

Begin deze week kwamen er weer prachtige zeilschepen langs, die voor de winter in de Oosterhaven liggen. Vlak achter de flats. Bij mooi weer hijsen ze hun zeilen, zodat die kunnen drogen.

Wie het ziet, is blij dat ie leeft.

Kippenmaten

De bruine eitjes zijn van Joke's kippen, die

TWEE keer zo groot zijn als de mijne. 

Dat kunnen we van de eitjes niet zeggen!

Gewoon zielig, dat een klein kipje zoiets groots moet leggen.

Die tweede van rechts is zelfs ook nog langer.

Enfin, de productie is echt begonnen. 

Enkele buren hebben zich al gemeld voor het geval ik over houd.

Catrien vraagt voor haar krieleitjes net zo veel als de grote: 33 cent....

Eerste ei

Vanmorgen de kippen er als gewoonlijk uitgelaten - maar ik miste een kipje!

Toen ik in het nachthok keek zag ik de kleinste kip (ik noem haar Tokkelientje, omdat ze altijd zo zachtjes en gezellig tokt) op het stro, waar ze al een kuiltje in gemaakt had. Onder de stok. De poepplank had ze gewoon een beetje weggeschoven, zodat het stro dat eronder ligt tevoorschijn kwam. Wat nu? Ik dacht dat ze pas gingen leggen als het weer lichter werd, in het voorjaar. Maar deze had echte plannen. Dus die anderen ook, dat kun je wel nagaan. 

Ik bedacht dat ik daar iets moest maken, een afscheidinkje of zo. 

Hm.

Het leghokje, dat ik zo lief en leuk gemaakt had, voelt nu opeens als een

 'design' dat achter mijn bureau is bedacht. Stom mens.

Maar het was wel heel leuk om te doen.

Dit is dus het nachthok, zoals het er tot voor kort uitzag:

(De poepplank heb ik voor de foto even eruit getrokken.)

Wat een timing! Ik was NET op tijd met het schotje! Daarna even naar de doe-het-zelf-zaak, en thuisgekomen vind ik:

Een 6 november-eitje!

De allereerste.

Het vee en de dood.

Op weg naar Niehove zag ik vandaag twee koeien, die apart van hun kudde werden gehouden door de boer en zijn knecht. Er stond een veewagen klaar op het weiland, en de koeien zagen er wat verwilderd uit, maar vast niet van plan om daar zomaar in te lopen.

Ik ben ervan overtuigd dat dieren weten of hun laatste uur geslagen heeft. Alleen weet IK natuurlijk niet wat er met deze twee gebeuren zou. Naar het slachthuis? Verkocht aan een veehandelaar?  Of een andere boer? Misschien gingen ze wel met het vliegtuig naar een Grieks eiland. Vorig jaar zagen we op Paros zwart-witte koeien in hun eentje in een weitje staan. Iemand vertelde ons dat de koeien uit Nederland kwamen, en dat de Griekse boer subsidie kregen als ze een Nederlandse koe namen. Idioot EEG - bedenksel.

Een stuk verder rijdend zag ik een bruin-witte koe met een vreemde uitdrukking, en een hoop schuim om de bek. Was die ziek? 

Vlakbij Niehove stond een heel zielig schaapje in de wei. Ik zag al uit de verte dat daar wat mee was. Hij stond helemaal alleen, akelig, krom en met de kop naar beneden. 

Geen idee bij welk bedrijf die schapen hoorden. Een man die daar in de buurt op een tractor aan het werk was aangesproken, of hij het wist. Hij zou de eigenaar wel even bellen.

Toen Mary en ik een uur of wat later langs het weiland liepen, zagen we het schaap bij het hek op de grond liggen, op z'n pootjes. Hij was bijna dood en had nu een oranje-rode streep over z'n vacht. Ter herkenning voor...? 

Sommige dingen wil je niet weten, maar het was vandaag zo'n dag.

Deze mensen zijn trouwens ook allemaal dood.

(foto uit 1924)

Herfst

Er is altijd wat te zien hier. Kan dat scheepje onder de brug door, of net niet?

Ze hebben toch maar op de brugwachter gewacht.

Herfstlampjes gemaakt van kerstboomverlichting.

Op de markt deden ze het ook heel goed. Het was ervoor bedoeld om de mensen naar de soep te lokken, maar daar trappen de Groningers toch niet in. Pompoenensoep had ik, heerlijk met room en verse koriander. En andere geheime ingrediënten. 

In Haren ook op de markt gestaan vrijdag. Daar liep het stukken beter, en het werd ook steeds gezelliger door de soep-etende dames, die met elkaar recepten uitwisselden.