Een Egyptische vrouw gaf mij pasgeleden een afbeelding van Toetanchamon, gedrukt op papyrus. Het gaf opnieuw gedachten over opruimen en sterfelijkheid.
Wat voor piramide-tje zal IK nou eens op aarde achterlaten? Na mijn leven bedoel ik.
In elk geval geen fotoalbums vol foto's. Geen dagboeken. En geen archieven met kopieën van kopieën van kopieën, en zo. Ook geen foto's van zonsondergangen of bloemen in mijn tuin.
Misschien alleen een schone lei. Zo'n whiteboard, zonder viltstift.
Ja, de gedachte om niets achter te laten spreekt mij steeds meer aan.
Alleen voortleven in herinnering dus.
BeantwoordenVerwijderenPassend die vage foto.
Voortleven in herinnering, is dat niet ook een illusie? Tja, als je eenmaal die kant op gaat denken, lost het werkelijk allemaal op in lichtheid.
BeantwoordenVerwijderenja, als je geen nabestaanden hebt. maar jij bent toch zelf duidelijk! wél blij met de bewaarde foto's van vroeger.
BeantwoordenVerwijderenTuurlijk Flex ben ik blij met de bewaarde foto's, want ik leef. Maar ik heb het eigenlijk over daarna, over het herinnerd worden. Door wie, en hoe lang? snap je wel
BeantwoordenVerwijderenPrecies, daarna...
BeantwoordenVerwijderenIk bewaar zaken van mijn moeder die na mijn dood echt niemand meer wil hebben.
Gaat het alsnog op de schroot, terwijl ik vond dat het daarvan moest worden gered. Waarom eigenlijk?
Waarom ja. Die vraag heeft bijna nooit zin vind ik.
BeantwoordenVerwijderenToch ga ik door met bv foto's en filmpjes maken.
Ach Schrips, wij hadden hier het weekend ook weer een achterlaatvraagstuk.(voor de Twitteraars, woord van de dag?)
BeantwoordenVerwijderenHeb nog aan je gedacht.
@Ferrara, Ik las het... en moest meteen denken aan het geheime laatje dat ik pas ontdekte, waar de doosjes met zogenaamde 'juwelen' van mijn moeder in lagen. Alleen het gouden tientje (tot hanger ge-goudsmeed) lachte mij toe, want dat was ze kwijt, en ze dacht dat een of andere ouwe vent hem gevonden of ontvreemd had, maar toen ze dood was vond mijn vader het achter het bed. We vonden het zo jammer dat we 't haar niet meer konden vertellen. En 't is alleen door het verhaal, dat zo'n ding betekenis heeft gekregen.
BeantwoordenVerwijderenals nabestaanden iets van mij willen bewaren als herinnering ga ik dat niet vlak voor mijn dood snel expres vernietigen.
BeantwoordenVerwijderenwel schift ik nu vast in wat als geschreven woord al dan niet bewaard blijft.
wie niets achter wil laten doet er goed aan vandaag nog alles weg te doen, want morgen kan het meteen al te laat zijn daarvoor.
Wat een mooi idee, om helemaal niets achter te laten.... De beste manier om aan de achterblijvers duidelijk te maken dat ze het allemaal niet zo zwaar op moeten vatten.
BeantwoordenVerwijderenDeze reactie is verwijderd door de auteur.
BeantwoordenVerwijderenMijn moeder omarmde het leven, tot in haar 97 jaar. Elk dingske bleek ergens nog voor te gebruiken, elk onkruidje of afgevallen bloemetje werd gekoesterd, 'want het plantje had zo zijn best gedaan'.
BeantwoordenVerwijderenIn haar volle huis was alles inderdaad met liefde en aandacht omhuld...
Na haar dood hebben we heel erg veel spullen heel blijmoedig weggegooid
(ik heb nog wel eerst alles in detail gefotografeerd en het geheel samengebracht tot maar één fotoboekje ;-)
Heel lief, Astrid, die gedachte dat het plantje zo zijn best had gedaan. Daar ga ik mee verder leven.
BeantwoordenVerwijderen