Oh Schrips, wat gebeurt er veel. Het lijkt wel nu de diagnose voor je vader is uitgesproken er een sneltrein in werking is gezet. Het zal ook weer luwen. Goed dat je zijn daden volgt, zoals met de boeken. Ik kijk elke dag even hoe het je gaat. Gooi het eruit als dat moet. Een leeg ruim, geeft ruimte voor nieuwe vracht. Maar dat weet jij als bootbewoner natuurlijk wel.
Ja heerlijk hè, zet die sluisdeuren maar wijd open! Hoorde laatst dat mannen bijna echt niet huilen kunnen en als ze huilen voelen ze zich daarna beroerd. Wij vrouwen knappen er van op!
Ik denk het zo: de geest blijft achter, het fysiek verdwijnt. Dus die ballast moet aan het eind van boord gekieperd. En met geest bedoel ik, zoals iemand geleefd heeft en wat het navolgen of doorgeven waard is. Die waarde zie ik pas nu in zijn volheid.
(Geef iets blijvends, geef de geest zei Fons Jansen)
Flex. Sluisdeuren kunnen water tegenhouden of doorlaten. Ze worden met de hand (of met een mechaniek) opengedraaid. Ze gaan niet uit zichzelf open omdat er een vloedstroom aan komt zetten. Hoe dan ook, er is dus altijd IEMAND die de sluisdeuren open of dicht zet. Het openzetten is o.a. een kwestie van het juiste moment.
Mij overvalt het juist wel. En als het echt niet goed voelt (doordat er mensen in de buurt zijn bij wie je je door te huilen niet opgelucht zult voelen) dan houd iets in mij dat tegen. Ik moet wel zeggen dat dat niet altijd lukt. Volgens mij doen veel meer mensen dat zo. Is het je nooit opgevallen dat je zo weinig mensen op straat ziet huilen? Het valt op, als je dat doet. Daarom wacht men volgens mij liever tot men thuis is. Ik doe het wel bijvoorbeeld op de fiets in de schemering, of als ik met de hond langs de bomen aan de singels loop, of in de auto. Heel even, een paar seconden. En daarna ben ik opgelucht. Ik kan trouwens ook opgelucht zijn als ik het op 'het juiste moment' kan tegenhouden. Nee, niet janken nu zeg ik dan. Even flink zijn. Hoe dan ook, ik spreek al bijna van vroeger, want het hele huilen overkomt me een stuk minder vaak tegenwoordig. Ik denk dat dat komt, omdat er nu zoveel van me gevraagd wordt. En ik veel doen kan. Het praktische doen zorgt er ahw voor dat er geen tranen aangemaakt hoeven te worden.
ik vind het geweldig hoe je het beschrijft, hoe je het ook wendt of keert. mooi zo met huilen omgaan: laten gebeuren, beetje bijsturen af en toe, toelaten, uitademen, observeren en navoelen.. ik kan het iedereen aanraden
Oh Schrips, wat gebeurt er veel. Het lijkt wel nu de diagnose voor je vader is uitgesproken er een sneltrein in werking is gezet. Het zal ook weer luwen. Goed dat je zijn daden volgt, zoals met de boeken. Ik kijk elke dag even hoe het je gaat. Gooi het eruit als dat moet. Een leeg ruim, geeft ruimte voor nieuwe vracht. Maar dat weet jij als bootbewoner natuurlijk wel.
BeantwoordenVerwijderenJa heerlijk hè, zet die sluisdeuren maar wijd open! Hoorde laatst dat mannen bijna echt niet huilen kunnen en als ze huilen voelen ze zich daarna beroerd. Wij vrouwen knappen er van op!
BeantwoordenVerwijderenIk denk het zo: de geest blijft achter, het fysiek verdwijnt. Dus die ballast moet aan het eind van boord gekieperd. En met geest bedoel ik, zoals iemand geleefd heeft en wat het navolgen of doorgeven waard is. Die waarde zie ik pas nu in zijn volheid.
BeantwoordenVerwijderen(Geef iets blijvends, geef de geest zei Fons Jansen)
Dat wat beklijft!
BeantwoordenVerwijderenDeze reactie is verwijderd door de auteur.
BeantwoordenVerwijderenvolgens mij klopt de titel niet.
BeantwoordenVerwijderenhet zijn immers gevoelens (over iets) die de sluisdeuren gaan openen voor het gaan uiten van de emotie.
sorry, ik was niet tevreden over mijn eerdere reactie.
vroeg me zowiezo af of wij, bloggers, nog wel op elkaars schrijven reageren tegenwoordig.
Flex.
BeantwoordenVerwijderenSluisdeuren kunnen water tegenhouden of doorlaten.
Ze worden met de hand (of met een mechaniek) opengedraaid. Ze gaan niet uit zichzelf open omdat er een vloedstroom aan komt zetten.
Hoe dan ook, er is dus altijd IEMAND die de sluisdeuren open of dicht zet.
Het openzetten is o.a. een kwestie van het juiste moment.
dus jij bepaalt wanneer je huilt. het huilen overvalt je niet.
BeantwoordenVerwijderennou, ik begrijp dat (dus) niet.
Mij overvalt het juist wel. En als het echt niet goed voelt (doordat er mensen in de buurt zijn bij wie je je door te huilen niet opgelucht zult voelen) dan houd iets in mij dat tegen. Ik moet wel zeggen dat dat niet altijd lukt. Volgens mij doen veel meer mensen dat zo. Is het je nooit opgevallen dat je zo weinig mensen op straat ziet huilen?
BeantwoordenVerwijderenHet valt op, als je dat doet. Daarom wacht men volgens mij liever tot men thuis is. Ik doe het wel bijvoorbeeld op de fiets in de schemering, of als ik met de hond langs de bomen aan de singels loop, of in de auto. Heel even, een paar seconden. En daarna ben ik opgelucht. Ik kan trouwens ook opgelucht zijn als ik het op 'het juiste moment' kan tegenhouden. Nee, niet janken nu zeg ik dan. Even flink zijn.
Hoe dan ook, ik spreek al bijna van vroeger, want het hele huilen overkomt me een stuk minder vaak tegenwoordig. Ik denk dat dat komt, omdat er nu zoveel van me gevraagd wordt. En ik veel doen kan. Het praktische doen zorgt er ahw voor dat er geen tranen aangemaakt hoeven te worden.
ik vind het geweldig hoe je het beschrijft,
BeantwoordenVerwijderenhoe je het ook wendt of keert.
mooi zo met huilen omgaan: laten gebeuren, beetje bijsturen af en toe, toelaten, uitademen, observeren en navoelen..
ik kan het iedereen aanraden