Publiciteit

Mijn opa deed niets liever dan vissen in het Reitdiep. Als jongen ving hij op een zondag zo'n enorme snoek, of was het nou een zalm? in elk geval het was zó bijzonder, dat er de week erop een nieuwsberichtje over in de krant kwam. Op die manier verraadde hij zichzelf want zijn ouders kwamen erachter dat hij toen dus niet naar de kerk was gegaan. Het bracht hem niet tot berouw. Integendeel, er is vaak en hard om gelachen tijdens verjaardagen. Dat krantenberichtje heeft lang ingelijst bij mijn grootouders aan de wand gehangen. 

In de Nieuwe Ebbingestraat waren in de jaren twintig en dertig zo'n 8 slagerijen, dus mijn grootvader zette al zijn creativiteit in om zich te onderscheiden van de anderen. Een joodse veehandelaar moest met een goed geschapen os komen, zodat hij zich met het beest voor zijn winkel kon laten fotograferen. Wellicht is de foto in het Nieuwsblad van het Noorden verschenen. Dat hij (een gierig man) geld uitgaf aan reclame zegt ons wel iets over zijn handelsgeest.

In die krant adverteerde hij ook wekelijks met imponerende teksten en beweringen. Ik stel mij voor dat hij daar hele avonden mee aan het schrijven en denken was. De kop moest natuurlijk pakkend zijn: 

   Hou dut kerel 't er veur! (waar doet die kerel het van)

   Of: Haast u niet, er is genoeg.

   Of: Waarschuwing.

Door de koninklijke bibliotheek zijn heel veel van dergelijke advertenties gescand en op internet gezet. 

http://kranten.kb.nl

Vervolgverhaal z.c.

Het was 2 januari toen ik op Trouw Schrijf - in mijn allereerste bericht aldaar - melding deed van mijn pessimistische voorgevoelens omtrent het jaar 2011. Die gevoelens kregen even geen kans, want de zon scheen al twéé dagen.

Bracht dát even een stoot optimisme naar boven!! 

Het duurde niet lang, dat doet het nooit.

Geluk hangt gewoon samen met zonneschijn. Zo schrijf je op een spaarzame zomeravond  TE KOOP op je schip en heb je 'm in je levendige fantasie  in feite al verkocht nog vóórdat de letters van de inkt droog zijn, anderhalve dag later is dat hele beeld alweer overboord geslagen. 

Ik ga weer pessimistisch denken, dan kan het altijd nog meevallen.

We schuiven genadeloos de winter in.

Een vervolgverhaal zonder clou

(niks te zien op deze foto, alleen avondsfeer van vrijdag 2 september 2011)

Vorige week vrijdag schilderde ik met een smal schuimrollertje TE KOOP op een oud stuk tentdoek. Het was tegen de schemering, en ik wou het perse op het achterschip hangen hebben voor de zon onder was. 

Aan de overkant hadden de studenten een beschaafd rustig afstudeerfeestje met aangename jazzmuziek boven op het dek van hun roestige woonboot. Ik was mij ervan bewust dat enkelen mij zouden kunnen zien terwijl ik het doek aan het hekwerk hing. Ik stelde me voor, dat een van de feestgangers nog dezelfde avond langs zou komen om naar de prijs te informeren. Zulke optimistische gedachten heb je dan. Dat iedereen net zo graag op dit schip zou willen wonen als ikzelf, omdat het zo heerlijk is hier. 

Nadat ik het laatste touwtje had vastgestrikt, wandelde ik naar het bruggetje om vanaf daar te kijken hoe het eruit zag. Onderweg kwam een van de studenten regelrecht op mij af, en vroeg mij naar de prijs.

Dat was een leuk begin. Hij had geen geld, maar toch.

(wordt vervolgd, waarschijnlijk)