Bladblazen, ook aan de Trompkade

Ik hoorde vanmorgen een hoop herrie buiten. Er waren 3 mannen hier bezig om het blad weg te blazen van weg, stoep en wal.  Richtte een van hen op de ren!

Paniek bij de kippen. Ik zie Nelson (door welke opening???) -uit de ren ontsnapt- vlak achter het schip fladderen. Die is er geweest, dacht ik. Binnen anderhalve seconde, of nog sneller, ben je je bewust van een levensbedreigende situatie. Kippen kunnen niet zwemmen, ze zinken meteen.

Gelukkig kan hij goed vliegen en kwam hij op het touw terecht waarmee mijn schip vastzit aan de wal....... Ik een hele tijd vanaf het kippenhok tegen hem praten, maar hij bleef zitten waar die zat. Toen maar vanaf het achterdek, dan hoefde hij niet weer het water over te vliegen.

Van Nelson, balancerend op het touw, heb ik natuurlijk geen foto. 

Met meelwormen gelokt  en met rustige stem pratend hem opgepakt en in het hok teruggedaan. Wonderlijk, dat zo'n dier daar dan aandacht voor heeft. Als hij nou totaal verhongerd was kon ik het nog begrijpen. Maar misschien is er in onze relatie een misverstand en moet ik hem alleen maar zijn eer geven, en vertrouwt hij mij in wezen volkomen, en ben ik de baas, die het eten geeft. Ja, dat moet het zijn. Ik heb het hierbij besloten.
Na de rui had Nelson zich namelijk opeens een macho-houdinkje aangemeten, en ik mocht niet meer de kippen uit mijn hand laten eten. Wat voor mij erg jammer was, want dat vond ik het leukste deel van de kippenhouderij.

Maar dat terzijde.

Nu achteraf realiseer ik me, dat ik tijdens de hele actie niet in paniek was. Integendeel, er was op dat moment een heel zeker gevoel in mij, dat ik reddend bezig was en dat het ging lukken.

Later meer over nood en situaties. Want het moet nu niet te gek worden.

Kipje Tokkelien

Vanmiddag heb ik het kleinste kipje van de hele wereld, of in elk geval van de hele Trompkade begraven op de wal. Ze is afgelopen nacht doodgegaan. De dag ervoor was ze al heel futloos, met een dik opgepompt verenpakje zat ze met zieke oogjes in het hok, in een hoekje, en kwam alleen tevoorschijn toen ik met meelwormen kwam aanzetten. Daarna is ze wel met de anderen op stok gegaan, maar 's morgens vond ik haar helemaal stijf onder de stok.
Het was zo'n leuk en aandoenlijk kipje, met een heel speciaal diep tokje, waaraan ik haar herkende. En ook omdat ze zo superklein was. Hollandse krieltjes zijn al mini, maar Tokkelien was echt kleiner dan een duif. Klein en dapper.
Voor de rui had ze de meeste zwarte vlekjes, maar erna leek ze wel een witte kip. Heel apart.

Wat een verdriet, voor het baasje dan. Want de overige bewoners (Nelson en twee hennetjes zonder naam) gaan gewoon door met leven en hun gewoontes.

Ontkomen

Zie foto boven.

De bloempjes lagen te drogen op een roze geverfd dienblad, niet om speciaal mooi te willen wezen, maar oei, wat is schoonheid zonder bedoeling toch het allerschoonst.

Ik was een weekje in een soort klooster. Het gebouw deed kloosterachtig, maar de natuur was gewoon zichzelf.

Heeft me erg goed gedaan.

Fysiek werken, maar dan alleen wat ik aankon, en dat was best veel.

Mediteren (waaronder ook de ochtendwandeling van 7.30 viel)

Eten, afwassen en rusten. En dat alles 3 keer per dag.

Het was net of je meer tijd had. Het was ook net, of ik weer kon slapen.

Maar ja, bewijs dat maar eens.

September

29 september, Sint Michael

Dat ik vandaag opstond

om door het raam naar buiten te kijken,

dat was alleen om te zien

of er al mensen op straat waren

met een winterjas aan.

Nee, ik zag ze niet.

Toch was het daar een goeie dag voor geweest.

Voor het eerst een stuk kouder.

Bovendien kwam Margriet, mijn buurvrouw,

met een schotel hachee en rode kool langs.

Installatie, en andere rare woorden

'Wat is een installatie eigenlijk?'

vroeg een zeer bekende dichter nadat hij ja had gezegd op onze uitnodiging om deel te nemen aan het avondprogramma van Emparedada.

(meer te zien op www.emparedada.com)

Een licht gevoel van schaamte overkwam mij.

In enkele seconden begreep ik alles wel, het moeilijke woord, het misverstand en ook mijn eigen schaamte. Dat probeerde ik uit te leggen, zonder rare woorden te gebruiken, maar helemaal tevreden voelde ik me niet. 

De man van de Rabo bank, die mij te woord stond toen ik een rekening opende voor de stichting Kade, had er ook geen enkel beeld bij. Hij raadde mij aan om een goede verzekering af te sluiten, want stel nou dat een van die stellingen zou omvallen en iemand verwonden? 

Op Wikipedia staat:

Een installatie is een ruimtelijk kunstwerk bestaande uit heterogene elementen, door een beeldend kunstenaar opgebouwd, uitgestald of opgehangen op een speciaal daarvoor uitgekozen locatie. Een installatie kan gezien worden als een tijdelijk environment. Installaties komen veelal voor in de conceptuele kunst.

Sommige vogels kunnen zwemmen, andere niet.

Gisteren zag ik hulpeloos gefladder aan de overkant in het water, en pakte m'n verrekijker erbij. Duif.

Een troep meeuwen cirkelde er al boven. Met m'n roeiboot (vol regenwater) erheen geroeid, beest uit water gevist en in kippenmand gezet.

Na een uur of twee was hij opgedroogd en dood. Zinloze actie, maar ja. 

Installatrice met boerinne-armen

Mijn moeders vader, Jan Enne van Dijken

Die voorouders (de ouders van de ouders van de ouders van de ouders etc van mijn grootouders) bebouwden het land, hielden vee, dienden, maakten, repareerden, vervoerden en verkochten. Zij waren voerman, arbeider, dagloner, dagloonster, boerenknecht, landbouwer, veerman, vleeshouwer, kastelein, herbergierse, winkelierse, koemelkerse, veehoudster, dienstmeid, dienstmaagd, tuinier, slagersknecht, naaister, weversknecht, koopvrouw, blokmakersknecht, stalknecht, pottebakker, kuiper, stelmaker, smidsknecht, timmerman, schippersknecht, koster, telefoonbeambte, metselaar, kleermaker, schoenmaker, pakhuisknecht, ijzerhandelaar, melkrijder, schipper, onderwijzeres, melkcontroleur, baker, aannemer, gemeentebode, gemeentewerkman, bakker, molenaar, vlasbouwer, schoenmaker, boekhandelaar, scheepskapitein, koopman, boekweitmolenaar, grutter, herbergier, inlandse kramer, kalkbrander, hoofd der school, machinist, binnenvaarder, werkman, molenaarsknecht, houtkoper, wethouder, wagenmaker, verversknecht, grossier, veehandelaar, cafehouder, turfschipper, visser.

Met Femke lunch klaarmaken op 't Therapeuticum

Hun handelingen, bewegingen, overwegingen, beslissingen, hebben wellicht sporen achtergelaten, die mij ertoe hebben gebracht om - van schoonmaakster, dierenasielmedewerkster, kantinejuffrouw, receptioniste, vleesverkoopster, schipster, koemelkster,  tuinierster, onderwijzeres, galeriehoudster, theehuishoudster, muziekjuf, houtbewerkster, boekbindster en schrijfster,  - uiteindelijk kippenhoudster, kunstenares en installatrice in de Graansilo te worden.

De Graansilo waar de installatie in augustus komt

Kleinzonen en grootvaders

Al mijn voorouders werkten en leefden in de provincie Groningen. 

Op de website van mijn broer staat alles wat hij over hun te weten is gekomen. 

http://www.schripsema.nl/voorouders/a1.htm

Heel knap, dat allemaal uit te vinden en te noteren.

Er zijn 20 generaties bekend. Deze is het langst geleden:

566400. Harco Siccama ⁴⁷² werd geboren vóór 1366 in Niehove.

Hij sloot 7 april 1366 met anderen een verdrag met de stad Groningen. Harco was van oude Friese adel. Hij was ook de stamvader van de geslachten Jhr. Hora Siccama, Jhr Hora Siccama van Harkstede en Jhr. Rengers Hora Siccama.

• Hij was Hoveling op Siccamahues te Niehove.

Harco trouwde met NN.

Kind uit dit huwelijk:

283200       i.  Atte Siccuma (geboren circa 1390 in Niehove - overleed vóór 1473)

566401. NN 

NN trouwde met Harco Siccama.⁴⁷² Harco werd geboren vóór 1366 in Niehove. 

Het vertrouwen

Goed gevoel, om zo'n schip te onderhouden (ik zeg maar wat positiefs, want ik zal wel blij zijn als het allemaal achter de rug is)

Vandaag werd er geverfd. Aluminiumverf, en daarna zwarte verf. Teer of teervervanger komt er niet meer aan te pas.

Woensdagavond alweer naar 'huis' - naar mijn kadetje. Kade-tje.

Trompkadetje. Vol met varens, spullen en kippen. 

Maandag toen ik hier aankwam na mijn werkbezoek aan de werf liep m'n Haantje los rond. Ik wist niet wat ik zag. Had ik blijkbaar 's ochtends de klep niet dichtgedaan. De kippen waren maar in de ren gebleven, die vonden het niet het navolgen waard. 

Of wie weet had de haan (Nelson heet ie, had ik dat al gemeld?) hun al gezegd dat ze binnen moesten blijven)

In elk geval liet hij zich heel makkelijk door mij pakken, en dat vond ik fantastisch.

Vertrouwd. Vertrouwen. 

Op de werf

Zondagmiddag weggevaren, de kippen op de kade achterlatend. 

Met aan boord: Juco, Femke en ik. In de sleepboot: Geert en Jim.

Kaatje duwt.

Maandagochtend werd de onderkant gelijk afgespoten.

De meneer van de EFM scheepsverzekeringen had al gauw het hele onderschip doorgemeten. 

Op een paar klinknagels na was alles OK. 

Piet Schripsema (6 juni 1924) opgehaald met mijn nieuwe auto, zodat hij ook even kon inspecteren.

(Hij wordt steeds vergeetachtiger. Wist niet meer wat anodes waren, ook al had ie ze zelf ook altijd op zijn boot.)

Allerlei

Geen tijd voor diepe overpeinzingen. Er moet een hoop geregeld worden en daar word ik onrustig van. 

Vandaag (straks komt Geert met zijn sleepboot "Kaatje" en Juco, en Femke) gaat mijn boot naar de werf. Een half uurtje varen hooguit, en dan maandag in het droogdok. Hopelijk is het allemaal goed daar, aan de onderkant, en is het een kwestie van alleen 'knippen en scheren' zoals Juco dat noemt. Schoonspuiten en opnieuw in de teer zetten. Eind van de week weer terug, of eerder. 

"Je moet even door die week heen" zie Klazien, de buurvrouw. Twee weken geleden lagen zij en Evert ook daar op de werf.  Geen leuke plek, geen leuke omgeving.

Ik ga zolang dus maar in de bus bivakeren, aan de Trompkade, recht achter het kippenhok. 

Het oude vertrouwde autootje is verkocht en wordt nu alweer op Marktplaats aangeboden.

Nu ben ik in het bezit van een Berlingo, een zeer sjieke auto, zeker na die Citroen C15. Stuurbekrachtiging, heerlijk zittende stoelen, zuinige motor, 5 zitplaatsen en veel ruimte.

Sassenhein

Het is inderdaad een rare naam, Sassenhein. Met een N aan het eind.

Ligt vlakbij Groningen. Dus heel niet bij Lisse. 

En ik was daar met mevr. L.S. te Groningen.

Vandaag was ik er weer BIJNA geweest, met mevr. J. de W. te Rome. Die op bezoek was bij haar moeder in Eelde. Ik haalde haar op, en we hadden een uurtje, voor ze weer op de trein zou stappen. Naar Sassenhein dacht ik, maar we belandden aan de Rietschans, wat ook fijn aan het water en in de zon was, en sneller bereikbaar. In No Time doorliepen we onze belangrijkste belevenissen van het afgelopen half jaar, en toen was het alweer voorbij.

Het zou wel schelen, als ze in Parijs gaat wonen. Weet iemand daar toevallig een leuk huis met tuin voor haar twee herdershonden?

Eenden en meeëters

Al gauw kwamen de woorden met alleen maar E's de een na de ander boven, die ik vervolgens naar L mailde.

Veel penselen streken eventjes met verf en het scheelde veel!

De E ken best wel. 

Heel veel Ee's. 

Zeg eerder nee tegen een mens.

Enkel vervelende gekken bedenken knellende regels. 

Gen en genen. 

Degenen, ze hebben zere schenen, begrepen het verkeerde.

Even verbeteren: de bestelde letters rekenen we zeker mee.

Geen brekebeen, geen geschetter. 

Neen. Leen me kwetterende mezen en het gebed geeft de geest.

Helen en velen, schelen en delen, kwenen en heen en weren, de Ee kent vele veren. 

Waarop L nog een zinnetje toe te voegen had:

Repelsteeltjes meeëters geeneens meegerekend.

Het ontbrekende

Vrijdag met L gefietst naar Sassenhein. Ze hebben daar een heerlijk terras gemaakt, en we zaten er een hele tijd. Het was zo rustig, dromerig en stil, en de zon, de zon, en het water. Een verrukkelijk biertje vroeg om nóg eentje. Geen wanklank (wank lank). Alleen dan het fietsen terug, daar hadden mijn benen niet zoveel zin in. 

Ik kreeg desalniettemin vandaag een berichtje waar ik niets van begreep.

valt 't op?

valt 't op wat mist?

wat mist nu?

in dit contact

mist, wat normaal altijd,

constant,

vóórkomt, opduikt

in woord of zin

hoor jij' t ?

zag jij 't ?

't manco ?

ja?

knap hoor!

Is er iets mis, heb ik wat stoms gedaan? Wat liet ik na? 

Dus ik vroeg om uitleg.

Bleek het dit te zijn:

Het is de letter e die ontbreekt.

In de boekenbijlage van afgelopen vrijdag werd een boek besproken van een schrijver die dit een boek lang volhoudt.

Het boek is naar aanleiding van zijn gedeporteerde Joodse moeder in WO II. Hij was zelf toen een kleuter en groeide op in een wereld met een manco.

Het boek is oorspronkelijk in het Frans (iets gemakkelijker om de e te vermijden) maar nu vertaald in het Nederlands.

Het sprak me aan

en probeerde het zelf even. 

Wellicht moet je een langer stuk zien voordat het ook een ander opvalt

groet

L

Automatiek in de silo

Alleen even om te proberen, hoe die automatiek in de Graansilo staat. Moet ie hoog, of laag, wat doet het met de ruimte, wat doet de ruimte met het.

Joao kijkt een beetje bezorgd naar het kapotte glas.

Joana loopt rond en kleurt leuk bij muur en automatiek.

Zelfbedachte schoenen

Deze schoenen heb ik jaren geleden laten maken door de orthopedische schoenmaker Groothuis. Een meisje in mijn klas (Katharina) had schoentjes die erop leken, en ik vond ze erg leuk. Ik liet ze aan hem zien, en hij maakte ze na, beetje aangepast hier en daar. Het uiteindelijke resultaat leek eigenlijk helemaal niet meer op het voorbeeld. Dat waren een beetje indianenschoentjes. Enfin. Ik heb ze pasgeleden weer ontdekt en hoef dankzij de elastieken veters erin nu niet te strikken. Want dat kon ik dus niet meer met de nieuwe heup. Ze zitten best lekker, zonder sokken. 

Fritzi

Het meest ontroerende wat ik ooit van Fritzi heb gehoord is dit:

"Als u een krekel hoort die "Help" roept: dat ben ik."

Hoe zou het komen, dat ik dat:

A Helemaal maar dan ook helemaal begrijp wat ze ermee wil zeggen

B Aan geen zinnig mens zou kunnen uitleggen?

CHAT over bijna

De knop van de akelei is bijna open.

Maar deze hazelaarblaadjes zijn dat Bijna alweer voorbij.

Ik zei, is het nog geen etenstijd?

En jij: Bijna.

Ik zei, bijna is een leuk woord.

Zoals hier: Het is bíjna waar.

Je zei: jij verhuist het naar

waar het niet hoort

Waar is niet: OF waar OF niet waar. 

Het vloeit van niet waar langs een beetje.

Een beetje meer, half, wel-voor-jou en niet-voor-mij

tot ongeveer, en dan tot bijna waar.

Helemaal waar bestaat geloof ik niet. 

O, en helemaal niet waar dan ook niet.

Ik zei: met bijna kun je de boel in beweging houden.

Bijna bewegen maar toch niet vast staan.

Bei und nah. Dichtbij.

Jij zei: Oo ja.

Ik: We zijn er nog niet, betekent het ook. 

Hoeft NOG niet. Is NOG niet. 

Het is een veelbelovend woord. 

Bijna lente.

Jij: Vooral bijna lente en bijna zomer.

Ik: Maar bijna herfst is ook leuk, 

en bijna winter. Dan komt alles nog, maar nu nog niet. 

Jij: Dan is het koud, en straks nog kouder. 

Ik: Maar nu nog niet. Dat is juist zo fijn. 

Bijna zorgt voor meer nu.

Jij: Dat is ook een goeie bijna-gedachte.

Ik 

ga er bijna een gedicht over schrijven.

Uit de Muur

Maarten en Annemarieke namen me zaterdag mee uit eten. Het was een belevenis!

En zo bijzonder passend bij het kunstproject "Emparedada/Uit de Muur"

Op weg naar huis kwamen we bij een andere automatiek toevallig Joana en Joao tegen, die ook op weg naar huis waren.

Dit waren tevens de laatste foto's van deze uitspanning in de Peperstraat. Hij werd de volgende dag geheel ontmanteld.

Project in wording

Joana's dichtbundel is gepubliceerd, en de ideeën rondom 'het Huis van de Zijn' blijven opborrelen. Een installatie - nooit bedacht dat ik daar nog eens aan mee zou doen. Het is veel leuker dan het woord doet vermoeden. Installatie, dat voelt meer als cv-ketel dan als kunst. 

Eén boek is al een heel eind. 

A Linguagem é a Casa do Ser

Voor- en achterkant van het eerste boek.

Binnenkanten

 achterkant