Er was eens een hut op de Engelsmanplaat. Daar kon de strandvoogd overnachten als het nodig was.
(Ging de strandvoogd te voet over het wad? Of was hij met een bootje? )
Op den duur voldeed dat onderkomen niet meer en moest hij vervangen worden. Dat was zo'n 60 jaar geleden, schat ik. De avontuurlijke oom van M brak hem af en liet hem plaatsen op een stukje familiegrond, in de duinen van Ameland. Daar heeft hij al die jaren gestaan. De Kuil noemden ze dat stukje natuur. Het werd een geliefde plek, waar artikelen en boeken zijn geschreven, en waar bepaalde brieven en stripboeken werden gelezen, en waar geliefden elkaar mochten ontmoeten.
Er waren twee ijzeren bedden; wie op de bovenste sliep moest goed kunnen klimmen. Er stond een 2 pits gasstel, en een oud schrijftafeltje, met een la en daarin wat bestek. Een ijzeren emmer voor de behoefte, een emaille waskom, een petroleumlamp. Op de plank stond een vierkant blik met een etiket waarop met de hand geschreven "Gemende Noten" zonder g. Alles was oeroud, maar functioneerde best. Wie van ons heeft er geen dierbare herinneringen aan? Geluk, dat was daar zijn. We douchten na een warme stranddag onder een zwarte rubberen waterzak met sproeikop, die de hele dag in de zon had gehangen.
Nu is de Kuil verkocht, en de hut kreeg de koper erbij. Of wat er althans van over is. Zondag werden de laatste spullen eruit gehaald.
M zei verdrietig, toen ze de foto's bekeek: de hut is alleen.
De hut is niet alléén maar alleen. Je kunt zien dat er omheen gelopen wordt, aan het gras. Dat is daar platter en groen. Hertjes, kinderen?
Vroeger bestaat, de hut vergaat.
Het waren zulke heerlijke zomers. Door zonverbrande knieën niet kunnen slapen, en met het ochtendlicht voorzichtig het bed uit sluipen, en op een oude klapstoel tegen het golfplaten wandje leunen, en dan opeens een hert op 1 meter afstand, dat zo verbaasd is dat het vergeet onmiddellijk te vluchten.
love you too
Ik had gehoopt dat ze mijn fiets zouden meenemen naar de vaste wal maar hij is weggedaan.
Goodbye.
