Joke Heijboer

Op 18 september overleden, dezelfde dag als Pico:

Joke Heijboer, 88 jaar oud. 

Vorig jaar in september leerde ik haar kennen.

Vandaag was ik bij haar begrafenis.

Op dit fotootje samen met haar broer Anton.

Onze Pico

Ik denk dat Picolette geen blog meer kan hebben. Maar ik kan natuurlijk wel over hem schrijven, wel een jaar lang als ik dat zou willen.

[dit schreef ik gisteren, maar vandaag denk ik er anders over - omdat Picolette iedereen's vriendje was gaat De Avonturen van Picolette toch nog even door]

Toen ik vanmorgen opstond stelde ik het een beetje uit om naar de stuurhut te gaan.

Nog even dit en dat, wat ik anders nooit doe. Eenmaal boven gekomen keek ik ook niet heel bewust naar hem, zo van: die is dood, en dat weet ik.

Het was meer: o ja, hij is dood!

Daar lag hij, nog net als gisteravond. 

Ik maakte een foto van zijn dode lijf, en een van zijn dode pootjes.

Toen ik koffie en brood op had en alles klaar voor de reis, stond Margriet hier al.

En toen kwam Johan, en we zetten de mand samen in de auto. Jan, met wie Pico hier jaaaren heeft gevist, kwam op zijn brommer aanrijden, en Gerard de visboer kwam er bij, en Jan Eend. En iedereen treurde en zei iets liefs over Piekske. Dat ie zo'n schat was, en zo intelligent. 

 

Ren

De kippen zijn eindelijk de ren aan het ontdekken. Na de opening van het kippenluikje (gewoon aan drie kanten het gaas losgeknipt - als het hok dicht moet, dan buig ik het gaas terug en schuif ik het plexiglas weer voor het raam) deden ze er een dag of drie over om echt HELEMAAL naar beneden te durven.

Intussen is de omgeving al geheel verkipt.
Kippengeur, kippenveertjes, bamboestokken, gaas, strootjes, voorraademmers, overal ligt kippenrommel.
Heerlijk.

Wortelen

Hoe voelt een dier zich, als het in opgesloten toestand wordt begluurd? En maakt het uit, of je opgesloten hamster, poes of kip bent?

Ik moet nog even over de kippen vertellen.
Ze gaan hier hun derde nacht tegemoet. Toen ik het deurtje voorzichtig opendeed bleven ze heel rustig zitten. Twee kipjes zaten op stok, de derde en het haantje zaten (of is het lagen?) erbij. Dus die twee heb ik nog even een handje geholpen.
Even later weer gekeken, en ze zaten er nog steeds.

Apropos.
Toen ik het kippenhok had gemaakt en de kippen ging halen voelde ik voor het eerst dat ik hier echt en helemaal thuis was.
Geworteld. Maar dat is misschien ook wel moeilijker op een schip.

Hollandse Kriel

Gisteravond opgehaald bij meneer Liebe:

met mand en al (deksel open natuurlijk) 

in het kippenhok gezet.

Aan het eind van deze ochtend kraaide het haantje 

voor het eerst.

Toen het donker werd lette ik goed op of ze wel in het nachthok gingen. Zo niet, dan moest ik ze volgens Joke zelf op stok zetten. Ze snappen dat anders gewoon niet.

Het was een hele belevenis, voor iedereen. Alle 4 lieten ze zich - één voor één, vanaf mijn hand - hun plaats wijzen. 

En ik had eerder nog wel zo'n sterk gevoel dat er een stuk natuur heel dicht bij me in de buurt kwam, veel meer of in elk geval heel anders dan met een hond of een tuin. Toen ik bij die meneer voor het eerst een van de kipjes vasthield (om te leren hoe ik ze moet vasthouden) keek het me aan, maar er was geen enkele vertrouwdheid. Ik was voor haar een wild beest of zo. 

Verder had ik de hele dag dat kinderliedje in m'n hoofd: 

"Boer, wat zeg je van m'n kippen?

Boer, wat zeg je van m'n haan?

Hebben ze dan geen mooie veren

Of staat jou de kleur niet aan?

Boer, wat zeg je van m'n kippen

Boer, wat zeg je van m'n haan?"

Leggen

Het prachtige weer van afgelopen weekend heb ik benut om een kippenhok op de wal te maken. 2e Hands bouwpakket. Voor hele kleine kipjes, waarschijnlijk wordt het Hollandse kriel. Het mag allemaal niet, maar ik ben van de firma Durmazon (D'r Mag Zoveel Niet)

De boompjes mochten ook niet, en de werkbank aan de andere kant van de trap ook niet. 

Nooit heeft er een haan naar gekraaid, dus ik waag het erop.

Indien nodig kan ik het ook aan boord zetten. Maar dit is wel het leukst natuurlijk. 

In de teer gezet, en trappetje staat daar nu te drogen. 

Een leghokje was er niet in, die heb ik gemaakt van een wijnkistje dat ik al een jaar of 30 heb. Het plankje ervoor komt uit een oude bijenkast van Astrid. Daar zit beginnend raat op, wassporen van bijen. Ik dacht: dat brengt geluk! In elk geval ruikt het goddelijk.

\