Was het vandaag Vogeldag?

Dit is de gehandicapte duif, die een speciaal plekje heeft hier.

Zijn pootjes zitten aan elkaar vast met een rafelig touwtje.

Er is niet veel meer over van de pootjes, het zijn alleen nog stompjes.

Het was een koude dag met een prachtige zon. De hele dag hingen er duiven om het schip, en in de middag dreef er opeens een bonte verzameling watervogels op het water. Er lag een plastic zak met lekkers en daar hadden ze het allemaal op gemunt.

 Camera gehaald, filmpjes gemaakt. Zie videobalk hiernaast. 

Al doende drong zich een gedachte aan de vogelpest aan mij op.  Dat besmetting met de vogelpest te maken heeft met het contact tussen hoenderen en watervogels. Nou, daar is hier wel kans op! dacht ik nog.

En toen kwam - als de ultieme vervulling van een visioen - er een familie Zwaan van de overkant aanzwemmen. 

De kippen waren geheel alert en verdrongen zich bij het gaas om naar de zwanen te kijken.

Ook heb ik voor het eerst gezien dat het haantje het bruinste kipje dekte. Daarna gingen ze met z'n tweeën in het NACHTHOK kijken of daar een leghoekje te verzinnen zou zijn. Tenminste, dat dacht ik. Ze komen nooit in dat nachthok, behalve om in te slapen. 

Dat leghokje dat er is moet dus iets mee, ze snappen niet dat het daarin moet.

Morgen maar eens goed over nadenken! Takjes voor de ingang maken, zodat het meer verstopt lijkt, of zoiets.

Het Marktwezen.

       

2003

       

  2008

Heel vaak zie ik mijn moeder lopen. Een andere vrouw maar met hetzelfde haar, of precies die houding.  Hier op deze foto bovenaan loopt ze met mijn broer over de markt, ergens in 2003. Ze vond het fantastisch. Daarna gingen we een broodje kroket eten weet ik nog. Mammie genoot van die uitstapjes. Het genieten was bij haar altijd zo echt, en volop. Zou wel leuk zijn als ze wist dat ik op de zaterdag om de hoek achter die kraam sta.

Aan komen lopen

Vorige winter kwam er vaak een kokmeeuwtje op het dak zitten. Hij tikte met zijn snavel op het raam van de stuurhut, en ik voerde hem dan.

 

Vorige week was ie er weer.  Erg leuk is, om te merken dat we elkaar nog kennen.

Inmiddels hebben we een tactiek ontwikkeld. Hij komt, tikt op het raam, ik pak brood en ga op het gangboord staan zodat hij me ziet. Dan vliegt ie op, maakt een mooie aanvlieg-cirkel en ik gooi het brood zo, dat hij het in 1 vlucht door uit het water kan vissen. Er komen natuurlijk al gauw heel veel andere meeuwen aangevlogen, maar ik houd hem in de gaten. Dit is wel mijn kokmeeuwtje, dus die moet niet te kort komen.

Er is ook een filmpje:

hij staat rechtsboven, op de videobalk.

Buitenkansje

Vorig weekend met Duncan (kleinzoon Johan en Margriet) laatste tochtje van dit jaar gemaakt. Ja, dat 'laatste', dat weet je natuurlijk nooit.

Duncan hielp me eerst om de roeiboot leeg te scheppen en schoon te maken. Hij werd erg vies.

Toen moesten we even varen. Hij wou dolgraag snoeihard, maar dat vond ik natuurlijk geen goed plan. Eerst maar eens leren sturen, dan komt dat harder varen later nog wel eens.

Uiteindelijk snapte hij dat wel, maar niet voordat hij het af en toe (hopend dat ik het niet zou merken, of er niets over zou zeggen) toch even probeerde... Met een pokerface'tje bleef hij dan over het water kijken.

We genoten allebei van het buitenkansje.

Intussen maakte oma een paar foto's.

Een pond kaas

Zaterdag stond ik alweer kaas te verkopen! Het bewijs:

deze foto van mij - achter de kazen -  en, zie onderaan,  de klanten aan de andere kant ervan.

Het was even leuk als de vorige keer. De zon scheen, dus eigenlijk was het zelfs leuker.

Als klapstuk kan ik het volgende melden. 

Er was een klant die een pond jonge kaas wou. Meestal willen ze een stukje van dit of dat, en dan wijs je met het mes iets aan, maar deze wou ouderwets een pond.

Ik sneed, legde het stuk op de weegschaal, en las: 500 gram. Exact.

Hoe vaak zal me dat nog overkomen?

 

Knoflook-donatie

Het was vorige week ( of al de week daarvoor..??) dat ik dit mandje met knoflook op het achterdek vond. Daar neergezet door iemand met een tuin, die langskwam, zeker iemand die MIJ kent, maar waarvan ik nog steeds niet weet wie het is! Een paar mensen heb ik het al gevraagd, maar zij waren het niet.

Keurige knoflookjes, de worteltjes aan de onderkant eraf gesneden, en in een mandje gedaan.  Wintervoorraadje!

Stoelgang?

Ook Hans Schripsema denkt, dat GAT, daar gaat het om.

Zijn idee, ook al denk ik niet dat hij erg lang heeft nagedacht: 

De stoelgang?

Iets ergens uitpersen?

Ik geef het op hoor.

Ik ga het volgende week helemaal verklappen!

Maar eerst nog 1 hint:

Dit ding stond bij sommige Oostenrijkse families tijdens het eten op de tafel.

Ding nog steeds onbekend

Nee, Mary, het is GEEN:

-ophangding

-hulpmiddel voor navelstaren

-mediteerplekje voor een vogel (om vanuit wisselend perspectief naar de hemel te kunnen kijken in plaats van erin te verkeren)

Het is WEL zo, dat er 'iets' in geplaatst dient te worden. 

Maar wat?

En, alweer nee, dat gat is niet om intussen een dikke ballpoint, kaars of zuurstok in te plaatsen.

Bedenk het gereedschap

Mensen kunnen dingen bedenken en maken, waardoor iets gemakkelijker moet worden.

Met een hamer kun je slaan zonder dat je je hand bezeert, om maar eens iets te noemen.

Maar:

Waarvoor is DIT in godsnaam uitgevonden?

Ik denk niet dat iemand erachter kan komen, alhoewel, een eindje in de richting .... ?

Lotti zei: er zal wel iets in dat gat moeten staan, en dan opzij op dat hendeltje waarmee je de hoogte/schuinte of zo kunt instellen. Ronde voet met een pennetje in het midden om hem op zijn plaats te houden, en dan iets wat omhoog staat.. Een spoel en dan de draad over het hendeltje geleiden? Maar dan verwacht je geen gat maar een pen.

Ik laat doorschemeren:

staar je niet blind op dat gat.

Op de Vismarkt

Dit is de Vismarkt in Groningen. 

Hier staat zaterdags Nel Mak met haar kraam. Ze verkoopt heel veel bijzondere soorten kaas, zuivelproducten, honing, brood, noten en nog wat.

Als het even kan gaat ze in Cafe de Beurs (het witte gebouw op de hoek) koffie drinken.

De buurman, die eieren verkoopt, let dan even op de zaak.

Al vaker had ik bedacht dat het wel iets voor mij zou kunnen zijn, om een marktkraam te hebben. Een, twee of drie keer per week een eigen kraam met goed spul. Vaste klanten, eenvoudig  handeltje, geen vergaderingen.

Vandaag had ik de gelegenheid om dat eens te ervaren, want Nel was eigenlijk ziek en stond daar erg verkouden en met een muts op haar biologische waren te verkopen. 

Ze legde me uit wat alles (ongeveer) kostte, haalde een kopje koffie voor me en ging toen een paar uur opwarmen in Cafe de Beurs. 

Het ging uitstekend, vond ik. Het kaassnijden was leuk om te doen, en mijn fysiotherapeute kwam langs, en ook mijn buren van de Trompkade. Er kwamen twee buitenlandse mannen die de sterkst smakende honing wilden hebben. Dat was dus Berghoning, uit Italie. Die komen vast nog wel eens terug, zei Nel.

Ik gaf een keer teveel geld terug, maar de klant lette gelukkig beter op dan ik.

In elk geval, als het zo uitkomt zal ik nog wel eens komen helpen.

Dit is een oud prentje (1918) dat het uitzicht toont dat je zou hebben als je je in Cafe de Beurs bevond. Er is eigenlijk niet veel veranderd. Veel van deze huizen staan er volgens mij nog.

Wel te gek, dat er oude plekken bestaan. 

Dat je een stad kent. Dat je woont in een stad die je kent.

Eeuwig

Twee mensen die voor eeuwig verenigd willen blijven, moeten de liefde ontstegen zijn en in het weten en begrijpen van de regels die universeel zijn elkaar vinden en eenzelfde taal spreken.

Dit, en nog veel meer, zei Anton Heyboer.