Naarmate

naarmate het afscheid nadert

houd ik meer en meer van deze omgeving

IJS en WEDER

Ingevroren in het ijs, voor een (ijzeren) boot is dat niet erg. Veel mensen denken dat je het heel koud hebt daarbinnen, al dat bevroren water om je heen. Nu stook ik wel extra de houtkachel op, maar de centrale verwarming doet het gewoon, net als in een huis. 

Ik raak er (net als heel veel Nederlanders) maar niet over uitgepraat, uitgekeken en gefilmd. Hier heb ik zicht op de ijsvlakte van de Oosterhaven en het Eemskanaal. Na de eerste schaatsers van maandag volgden de wandelaars. Mensen die hun hond mee op het ijs namen. Soms een poes er schuchter achteraan. Ook 's avonds komt men de ijsvloer op, als ware het een nieuwe boulevard. Oudere echtparen zie je in groepjes van 4 met zaklampen lopen. 

Ja, wanneer krijgen we weer zo een kans....?! Eindelijk weer eens een natuurverschijnsel in de stad waar de mensen verheugd op af komen. Zo heerlijk ouderwets.

Schaatsen

Sinds ik een kunstheup heb durf ik 't niet meer. Vroeger was ik schaatsgek, en wat zou het het graag weer durven en kunnen... Ik bekeek op Youtube dit filmpje, het is precies waar ik zo van houd. Dat geluid van je ijzers op het gladde mooie ijs, en steeds beter in je bewegingen komen, links rechts links rechts, heel stabiel en ritmisch. Daar werd ik nou gelukkig van.




Wanneer was ook weer die winter, in 1974? Toen woonde ik ook op een boot, en ging met een stel dat verderop woonde de dag erop een schaatstocht maken. Snel snel, waar zijn m'n schaatsen dan... ik had vele jaren niet meer geschaatst, en dacht toch maar even te gaan oefenen op de plantsoenvijver. Midden in de nacht, zonder dat iemand me zag. Het zou wel gaan, dacht ik. Maar de armen zwaaiden wel teveel.
De volgende dag stapten we in Winsum op het ijs, en scheuvelden we richting het westen. We gleden door laag wit land, doodstil. En ik kreeg al één arm op de rug. Na een kwartier de andere arm ook en toen kon ik steeds betere slagen maken. Wow, dit was geluk. 
We schaatsten 60 km, onderbroken door enkele pauzes bij koeks en sopies. In Dokkum toen het donker was van het ijs afgestapt en met de bus terug naar Groningen. Dit was mijn allersuperste superervaring met het schaatsen. De winters erna greep ik iedere gelegenheid aan om tochten te maken. 
Het spijt me gek genoeg niet dat ik niet meer kan, ik geniet van die herinneringen en van dit soort filmpjes. 

Afscheid en Verlangen

Filmpje gemaakt (gisteren) 

Naar aanleiding van Ondertekening Voorlopig Koopcontract moest ik nog een keer door het Hoogeland rijden. Van Groningen naar Uithuizen naar Eenrum is een prachtige route. Het land ligt er rauw bij (de plassen naast de lokale wegen zullen intussen wel bevroren zijn) De zon deed haar uiterste best en scheen door alle bomen welke kant ik op ook opreed. Het markante torentje van Eenrum verwelkomde mij stilzwijgend.

(Hier dan nog een link:
http://www.youtube.com/watch?v=47ynQVhzkBQ)