Os en Ezel

Ik herstelde een drieluikje van een kind (gemaakt tijdens Handenarbeidles jaren geleden) dat een echt kunstwerkje is. Waarvan je denkt: Fijn, dat ie hem niet zelf mee naar huis hoefde... Zo'n jongen die stil door-figuurzaagt, en nooit hulp nodig heeft, en de opdracht heel goed in zich heeft opgenomen en dan niet die eeuwige Josef en Maria bij het kribje maakt maar Os en Ezel. Verder geen hond te bekennen daar. Alles klopt eraan. Daarom mogen we dat kunst noemen.

Beetje vage foto van gemaakt, alsof je een herder bent (tastend naar de weg) die (al heel dichtbij het Kindje Jezusje) eigenlijk een bril nodig heeft.

Bedoeld jongetje had -helaas voor ons- erg lastige ouders, die de leraren het leven zuur maakten. Hoe zou het nu met hem gaan? 

Scheepsbericht 2

Vanmiddag en vanavond kwamen er allemaal mooie tjalken en klippers door de Trompbrug. Ze liggen nu in de binnenstad, aan de Pottebakkersreige en Hooge der Aa.

Ook de indrukwekkende koftjalk 'Tromp' kwam voorbij. Je herkent meteen Verstockt. Net als de 'Onderneming' en de 'Voorwaarts Voorwaarts'.

'Tromp' is in 1912 gebouwd op de scheepswerf van de gebroeders Verstockt, waar ook Viktor's schip - de Berendina Fennegina - is gemaakt.  Allemaal hebben ze dat stoere stevige degelijke ronde -  niet kapot te krijgen, veilig. 

Berendina Fennegina aan de Amstel

Wat een schip. Ook van binnen, of juist van binnen. Overal was die specifieke sfeer, de primitieve schoonheid van.... bla bla bla - dat kun je toch niet beschrijven?!!?

Creativiteit daar gaat het over. Daar gaat het al-tijd over. 

Als je goed kijkt zie je: The Mollie O"Toole Gallery

The Mollie O'Toole Gallery (Appingedam, 1991 - 1998) was een van de leukste galeries in mijn hele leven. 

[Onzin natuurlijk, ik moet eigenlijk zeggen: de leukste galerie van het noorden, of: het leukste wat ik in mijn leven gedaan heb. Maar beide uitspraken zou ik niet zomaar kunnen doen. Dus laat ik het staan, want zo valt er  niets aan te betwisten. ]

Er moeten ergens foto's zijn. Deze vond ik op m'n computer. De achterkant van de galerie, aan het Damsterdiep. Zonnig en prive. Hij is gemaakt in de tijd dat ik al een bod op het huis had gedaan; het werd nog bewoond en ik sloop als een gluurder door de bosjes van de overkant om een foto te kunnen maken. 

Gertrude overwegingen

"An audience is always warming but it must never be necessary to your work. "

Gertrude heeft gelijk en ze heeft in haar leven keihard gewerkt. Zoveel opborrelende creativiteit kom je niet vaak tegen. Dat 'always warming' zette ze er natuurlijk niet voor niks bij. Ze weet heus ook wel wat warmte doet.

Wie schrijft (of schildert, tekent, beeldhouwt etc) wil toch wel graag die bedding. Zodat je weet waar en of iets aankomt. 

Apropos: Vandaag kreeg ik twee reacties op 'Meeuwencontact' en een op 'Vuur op de berg'. Hoera! 

I warmly welcome my audience.

Meeuwencontact

Meeuwtje Schripsema een paar weken niet gezien. Tot vanmiddag.

Ik zag hem op de paal, maar ik kwam niet met brood.

Dat deed ik wel toen hij op het dak ging zitten, het was weer het vertrouwde ritueel.

Blijkbaar was het een teleurstellende hoeveelheid, want even later wist ie me te vinden vanaf het dakraam. Ik was daar aan het werk en hoorde 'tik tik tik! Geef nog es wat!'

Ik maakte een foto.

Vuur op de Berg

Hexagram 56 (het antwoord dat ik kreeg van de I Ching) volgens Anton Heyboer:

Een man is niet in het gebied waar hij thuishoort, toch moet hij dit gebied doortrekken. Overal dreigt gevaar en hij kan zich niet uitspreken wie hij eigenlijk is omdat de omgeving wel eens heel anders kan zijn.

De man denkt hoe kom ik dit gebied door en hij ziet een boom en is in staat zelf die boom te worden, te worden als die boom die ook vreemd is aan het gebied waarin hij staat omdat hij universeler is en niet gebonden aan een speciaal gebied. Die man en de boom hebben dus een overeenkomst. De man kan zich deze zo eigen maken dat hij de boom wordt.

Hij maakt zich met opgeheven hoofd zo anders, dat hij in volle veiligheid zichzelf kan blijven. Zo verplaatst de wijze zich onder de mensen.

Amsterdamse markt

Vandaag was alles verrassend. Het enige dat we min of meer hadden gepland was om naar de Noordermarkt te gaan. De Tomtom loodste ons feilloos tot dichtbij de markt. Perfecte parkeerplaats gevonden. Daar liepen we tussen de kraampjes door, kochten een leuke muts voor Lotti, en een paar andere dingetjes. Maar ik had het gevoel dat we niet op de Noordermarkt waren. Een marktvrouw wees een straatje aan, als we daar doorliepen zouden we er komen.

Er stond een oudere man (helaas geen foto van hem gemaakt) op een draailier te spelen. Prachtige zelfverzonnen Fransachtige liedjes, waar hij ook bij zong. We bleven een hele tijd bij hem staan, en knapten er alle drie van op. Hij verstond helemaal geen Frans zei die. Hij liet de hele draailier van binnen en van buiten zien. Toen we verder gingen bedankte hij ons, dat we hem weer op het goede been hadden gezet.

Op de Noordermarkt zat een Balkan orkestje de meest prachtige muziek te maken, dus ook daar weer geluisterd en gekeken. Daarna verder gekuierd. 

  

Bij de jongens uit Delden lekkere kaas gekocht en de groeten van Robertine gedaan.

Crèpes gegeten.

Boekjes gekeken.

In een cafe cappuccino gedronken en de Yi gevraagd hoe en wat. (over de markt en ik)

Het antwoord was de allergrootste verrassing: Hexagram 56 (De Zwerver) 

Toen ik op mijn horloge keek, vlogen we als de bliksem het cafe uit. Anderhalf uur te laat voor de parkeermeter! Maar: geen wielklem en geen boete.

De zon scheen de hele dag.

Utrechtse markt

Astrid en ik waren vandaag op de markt in Utrecht. Daar staat een Poolse vrouw met mooie pantoffels, handschoenen, mutsen en vachten, o.a.  Vorig jaar had A al een paar dingen voor me gekocht, en nu wou ik er zelf wel eens naar toe. Voor Riemke moest ik pantoffels kopen en voor Maria handschoenen. 

Ik voelde van te voren al aankomen dat het erg gevaarlijk was om daar met geld op zak naar toe te gaan, dus zei ik tegen A dat ze me moest tegenhouden als ik onverstandige dingen zou doen. 

Het eind van het liedje was dat we naar huis gingen met twee enorm grote schapenvachten, 3 paar pantoffels, 1 paar wanten, 2 paar handschoenen en 3 paar wollen inlegzooltjes.

Andries zegt dat het hele huis nu ruikt naar schaap.

 

Christian Moullec

Deze foto knipte ik een paar jaar geleden uit de krant en maakte er een fotokopie van.

Die heeft een tijd in mijn klas gehangen, zodat de kinderen het maar elke dag konden zien.

Christian Moullec zou in die tijd ongeveer boven de provincie Groningen vliegen met zijn ganzen. Daar had ik naar toe gewild, maar de route werd toch anders. 

Nu vond ik die kopie weer tussen mijn pianoboeken en zocht vervolgens wat op het internet naar hem. 

Dat dier is wild en die mens moet dat aanraken.

Hij neemt ook kraanvogels mee.

Christian Moullec heeft een eigen website met veel meer foto's.

http://www.vol-avec-les-oies.com/phototheque.htm

Op YouTube staan filmpjes (soms met erge muziek, dus geluid uit)

http://www.youtube.com/watch?v=0-E6wpjc1_I&NR=1

Gertrude wrote

En daar hou ik het voor vandaag even bij.

Winter & slaap

November.

Viktor vond dat de saaiste maand van het jaar. Heel lang gedacht dat ik het daar wel mee eens was, maar nee, toch niet. Er zijn nog prachtige gekleurde bomen, luchten veranderen om de 5 minuten van het ene spektakel in het andere, de zon gaat weliswaar vroeg onder maar vaak heel prachtig.

En verder heb je in november Sint Maarten, na de zomer het eerste jaarfeest waarin we weer lichtjes aansteken. (in aardse knol of biet of pompoen) 

De zomer is voorbij, niet alleen al het licht was buiten, maar wijzelf ook. Het is gewoon tijd om naar binnen te gaan.

Klaar.

PS dit zijn heerlijke maaksels van kinderen op de Vrijeschool

Ons Zwemparadijs, 1 keer per week.

Van zwemmen word je vrolijk.

We kwekken, en lachen om alles, en ik moet altijd even zingen of fluiten, zomaar.

Het scheelt natuurlijk enorm, dat je het rijk hier alleen hebt. 

Koninginnen in eigen rijk.

Je wordt ook licht, je hele menszijn wordt licht.

Twee dames van 55 en 80, moeder en dochter.

Met een schuimrubberen slang weeg je bijna helemaal niks meer.

Nette boel hoor. Niks op aan te merken.

Scheepsbericht

Begin deze week kwamen er weer prachtige zeilschepen langs, die voor de winter in de Oosterhaven liggen. Vlak achter de flats. Bij mooi weer hijsen ze hun zeilen, zodat die kunnen drogen.

Wie het ziet, is blij dat ie leeft.

Kippenmaten

De bruine eitjes zijn van Joke's kippen, die

TWEE keer zo groot zijn als de mijne. 

Dat kunnen we van de eitjes niet zeggen!

Gewoon zielig, dat een klein kipje zoiets groots moet leggen.

Die tweede van rechts is zelfs ook nog langer.

Enfin, de productie is echt begonnen. 

Enkele buren hebben zich al gemeld voor het geval ik over houd.

Catrien vraagt voor haar krieleitjes net zo veel als de grote: 33 cent....

Eerste ei

Vanmorgen de kippen er als gewoonlijk uitgelaten - maar ik miste een kipje!

Toen ik in het nachthok keek zag ik de kleinste kip (ik noem haar Tokkelientje, omdat ze altijd zo zachtjes en gezellig tokt) op het stro, waar ze al een kuiltje in gemaakt had. Onder de stok. De poepplank had ze gewoon een beetje weggeschoven, zodat het stro dat eronder ligt tevoorschijn kwam. Wat nu? Ik dacht dat ze pas gingen leggen als het weer lichter werd, in het voorjaar. Maar deze had echte plannen. Dus die anderen ook, dat kun je wel nagaan. 

Ik bedacht dat ik daar iets moest maken, een afscheidinkje of zo. 

Hm.

Het leghokje, dat ik zo lief en leuk gemaakt had, voelt nu opeens als een

 'design' dat achter mijn bureau is bedacht. Stom mens.

Maar het was wel heel leuk om te doen.

Dit is dus het nachthok, zoals het er tot voor kort uitzag:

(De poepplank heb ik voor de foto even eruit getrokken.)

Wat een timing! Ik was NET op tijd met het schotje! Daarna even naar de doe-het-zelf-zaak, en thuisgekomen vind ik:

Een 6 november-eitje!

De allereerste.

Het vee en de dood.

Op weg naar Niehove zag ik vandaag twee koeien, die apart van hun kudde werden gehouden door de boer en zijn knecht. Er stond een veewagen klaar op het weiland, en de koeien zagen er wat verwilderd uit, maar vast niet van plan om daar zomaar in te lopen.

Ik ben ervan overtuigd dat dieren weten of hun laatste uur geslagen heeft. Alleen weet IK natuurlijk niet wat er met deze twee gebeuren zou. Naar het slachthuis? Verkocht aan een veehandelaar?  Of een andere boer? Misschien gingen ze wel met het vliegtuig naar een Grieks eiland. Vorig jaar zagen we op Paros zwart-witte koeien in hun eentje in een weitje staan. Iemand vertelde ons dat de koeien uit Nederland kwamen, en dat de Griekse boer subsidie kregen als ze een Nederlandse koe namen. Idioot EEG - bedenksel.

Een stuk verder rijdend zag ik een bruin-witte koe met een vreemde uitdrukking, en een hoop schuim om de bek. Was die ziek? 

Vlakbij Niehove stond een heel zielig schaapje in de wei. Ik zag al uit de verte dat daar wat mee was. Hij stond helemaal alleen, akelig, krom en met de kop naar beneden. 

Geen idee bij welk bedrijf die schapen hoorden. Een man die daar in de buurt op een tractor aan het werk was aangesproken, of hij het wist. Hij zou de eigenaar wel even bellen.

Toen Mary en ik een uur of wat later langs het weiland liepen, zagen we het schaap bij het hek op de grond liggen, op z'n pootjes. Hij was bijna dood en had nu een oranje-rode streep over z'n vacht. Ter herkenning voor...? 

Sommige dingen wil je niet weten, maar het was vandaag zo'n dag.

Deze mensen zijn trouwens ook allemaal dood.

(foto uit 1924)

Herfst

Er is altijd wat te zien hier. Kan dat scheepje onder de brug door, of net niet?

Ze hebben toch maar op de brugwachter gewacht.

Herfstlampjes gemaakt van kerstboomverlichting.

Op de markt deden ze het ook heel goed. Het was ervoor bedoeld om de mensen naar de soep te lokken, maar daar trappen de Groningers toch niet in. Pompoenensoep had ik, heerlijk met room en verse koriander. En andere geheime ingrediënten. 

In Haren ook op de markt gestaan vrijdag. Daar liep het stukken beter, en het werd ook steeds gezelliger door de soep-etende dames, die met elkaar recepten uitwisselden. 

Was het vandaag Vogeldag?

Dit is de gehandicapte duif, die een speciaal plekje heeft hier.

Zijn pootjes zitten aan elkaar vast met een rafelig touwtje.

Er is niet veel meer over van de pootjes, het zijn alleen nog stompjes.

Het was een koude dag met een prachtige zon. De hele dag hingen er duiven om het schip, en in de middag dreef er opeens een bonte verzameling watervogels op het water. Er lag een plastic zak met lekkers en daar hadden ze het allemaal op gemunt.

 Camera gehaald, filmpjes gemaakt. Zie videobalk hiernaast. 

Al doende drong zich een gedachte aan de vogelpest aan mij op.  Dat besmetting met de vogelpest te maken heeft met het contact tussen hoenderen en watervogels. Nou, daar is hier wel kans op! dacht ik nog.

En toen kwam - als de ultieme vervulling van een visioen - er een familie Zwaan van de overkant aanzwemmen. 

De kippen waren geheel alert en verdrongen zich bij het gaas om naar de zwanen te kijken.

Ook heb ik voor het eerst gezien dat het haantje het bruinste kipje dekte. Daarna gingen ze met z'n tweeën in het NACHTHOK kijken of daar een leghoekje te verzinnen zou zijn. Tenminste, dat dacht ik. Ze komen nooit in dat nachthok, behalve om in te slapen. 

Dat leghokje dat er is moet dus iets mee, ze snappen niet dat het daarin moet.

Morgen maar eens goed over nadenken! Takjes voor de ingang maken, zodat het meer verstopt lijkt, of zoiets.

Het Marktwezen.

       

2003

       

  2008

Heel vaak zie ik mijn moeder lopen. Een andere vrouw maar met hetzelfde haar, of precies die houding.  Hier op deze foto bovenaan loopt ze met mijn broer over de markt, ergens in 2003. Ze vond het fantastisch. Daarna gingen we een broodje kroket eten weet ik nog. Mammie genoot van die uitstapjes. Het genieten was bij haar altijd zo echt, en volop. Zou wel leuk zijn als ze wist dat ik op de zaterdag om de hoek achter die kraam sta.

Aan komen lopen

Vorige winter kwam er vaak een kokmeeuwtje op het dak zitten. Hij tikte met zijn snavel op het raam van de stuurhut, en ik voerde hem dan.

 

Vorige week was ie er weer.  Erg leuk is, om te merken dat we elkaar nog kennen.

Inmiddels hebben we een tactiek ontwikkeld. Hij komt, tikt op het raam, ik pak brood en ga op het gangboord staan zodat hij me ziet. Dan vliegt ie op, maakt een mooie aanvlieg-cirkel en ik gooi het brood zo, dat hij het in 1 vlucht door uit het water kan vissen. Er komen natuurlijk al gauw heel veel andere meeuwen aangevlogen, maar ik houd hem in de gaten. Dit is wel mijn kokmeeuwtje, dus die moet niet te kort komen.

Er is ook een filmpje:

hij staat rechtsboven, op de videobalk.

Buitenkansje

Vorig weekend met Duncan (kleinzoon Johan en Margriet) laatste tochtje van dit jaar gemaakt. Ja, dat 'laatste', dat weet je natuurlijk nooit.

Duncan hielp me eerst om de roeiboot leeg te scheppen en schoon te maken. Hij werd erg vies.

Toen moesten we even varen. Hij wou dolgraag snoeihard, maar dat vond ik natuurlijk geen goed plan. Eerst maar eens leren sturen, dan komt dat harder varen later nog wel eens.

Uiteindelijk snapte hij dat wel, maar niet voordat hij het af en toe (hopend dat ik het niet zou merken, of er niets over zou zeggen) toch even probeerde... Met een pokerface'tje bleef hij dan over het water kijken.

We genoten allebei van het buitenkansje.

Intussen maakte oma een paar foto's.