Van der Werf

Ontdekt: Ik houd écht van Schiermonnikoog. Twee keer per jaar erheen is daarom niet genoeg. En de volgende keer ga ik bij Van der Werf boeken. Niet alleen omdat er in het unieke hotel honden mee mogen en de koffie er al jaren niet meer dan 80 cent kost (overigens niet te zuipen) maar omdat iedere keer dat je daar binnenstapt als een vertrouwd en onopgesmukt 'welkom!' is zonder dat je elkaar kent. Gezinnen met kleine kinderen, grootouders, stellen, alleengaanden en -staanden, ze nemen allemaal heerlijk bezit van de ruimte. Een spelletje kaarten en een krant lezen en wat praten. Voorafgegaan is een fikse wandeling door de duinen en langs het strand. Erna kan ook net zo goed.


Hier nog een stukje met foto (ze schrijft daar waarschijnlijk geen gedichten, maar wat weet ik ervan) over Juffrouw Dien:


http://www.hotelvanderwerff.nl/index1.php?page=4&sub=juffrouw_dien

Dode zeehond

Het weer maakt op een eiland niks uit, 't is altijd zaligmakend.
En Schier is mooier aan het worden ontdekte ik, zeker als je uitsluitend te voet gaat. In eigen tempo stap voor stap het verschijnende in je opnemen. Een nieuw ontdekt pad langs de bosrand kwam uit bij het mooiste strand. Daar zijn jonge kleine duintjes in aanwas en is het zand maagdelijk schoon.
Er lag verderop een dode zeehond. Hij stonk nog niet maar zijn oogkassen waren helemaal leeggepikt. Door er foto's van de maken kom ik weer over wat heen waar ik anders altijd omheen liep.

Ik moet op alle Waddeneilanden altijd denken aan het indrukwekkende verhaal (uit de bundel Als Stromend Water) van Marguerite Yourcenar waar een man op een waddeneiland in de duinen sterft. Zojuist zocht ik het op om er nog eens in te lezen maar dat had ik beter niet kunnen doen. Weg zalige gevoelens.