Dit is de Vismarkt in Groningen.
Hier staat zaterdags Nel Mak met haar kraam. Ze verkoopt heel veel bijzondere soorten kaas, zuivelproducten, honing, brood, noten en nog wat.
Als het even kan gaat ze in Cafe de Beurs (het witte gebouw op de hoek) koffie drinken.
De buurman, die eieren verkoopt, let dan even op de zaak.
Al vaker had ik bedacht dat het wel iets voor mij zou kunnen zijn, om een marktkraam te hebben. Een, twee of drie keer per week een eigen kraam met goed spul. Vaste klanten, eenvoudig handeltje, geen vergaderingen.
Vandaag had ik de gelegenheid om dat eens te ervaren, want Nel was eigenlijk ziek en stond daar erg verkouden en met een muts op haar biologische waren te verkopen.
Ze legde me uit wat alles (ongeveer) kostte, haalde een kopje koffie voor me en ging toen een paar uur opwarmen in Cafe de Beurs.
Het ging uitstekend, vond ik. Het kaassnijden was leuk om te doen, en mijn fysiotherapeute kwam langs, en ook mijn buren van de Trompkade. Er kwamen twee buitenlandse mannen die de sterkst smakende honing wilden hebben. Dat was dus Berghoning, uit Italie. Die komen vast nog wel eens terug, zei Nel.
Ik gaf een keer teveel geld terug, maar de klant lette gelukkig beter op dan ik.
In elk geval, als het zo uitkomt zal ik nog wel eens komen helpen.
Dit is een oud prentje (1918) dat het uitzicht toont dat je zou hebben als je je in Cafe de Beurs bevond. Er is eigenlijk niet veel veranderd. Veel van deze huizen staan er volgens mij nog.
Wel te gek, dat er oude plekken bestaan.
Dat je een stad kent. Dat je woont in een stad die je kent.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.