Ik denk dat Picolette geen blog meer kan hebben. Maar ik kan natuurlijk wel over hem schrijven, wel een jaar lang als ik dat zou willen.
[dit schreef ik gisteren, maar vandaag denk ik er anders over - omdat Picolette iedereen's vriendje was gaat De Avonturen van Picolette toch nog even door]
Toen ik vanmorgen opstond stelde ik het een beetje uit om naar de stuurhut te gaan.
Nog even dit en dat, wat ik anders nooit doe. Eenmaal boven gekomen keek ik ook niet heel bewust naar hem, zo van: die is dood, en dat weet ik.
Het was meer: o ja, hij is dood!
Daar lag hij, nog net als gisteravond.
Ik maakte een foto van zijn dode lijf, en een van zijn dode pootjes.
Toen ik koffie en brood op had en alles klaar voor de reis, stond Margriet hier al.
En toen kwam Johan, en we zetten de mand samen in de auto. Jan, met wie Pico hier jaaaren heeft gevist, kwam op zijn brommer aanrijden, en Gerard de visboer kwam er bij, en Jan Eend. En iedereen treurde en zei iets liefs over Piekske. Dat ie zo'n schat was, en zo intelligent.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.